ज्योतिषः कुन राशी भएकालाई साथी बनाउने ? हरेक व्यक्ति आफ्नो लागि एउटा यस्तो साथी चाहन्छ जसले उनको दुख सुखमा साथ दिन सकोस्
। हुन त धेरै मानिसहरुले निकै सोचर नै साथी बनाउने गर्दछन् तर पनि थुप्रै पटक गलत साथीहरुले जीवनलाई नर्क तुल्य बनाएको हुन्छ । आउनुहोस्, कुन राशी भएका महिलालाई साथी बनाउँदा तपाईंले पछुताउनुपर्छ ? मेष राशी (चू, च, चो, ला, ली, लू, ले, लो, आ) यो राशीका साथीहरु हुन त आफ्नो जीवनसाथीमा अधिकार जमाउने किसिमका हुन्छन् तर उनीहरु जसलाई साथ दिन्छन्, उनीहरुलाई लामो समयसम्म साथ दिन्छन् । वृष राशी (इ, उ, ए, ओ, वा, वि, वू, वे, वो) यदि तपाईंको वृष राशी भएको महिला वा पुरुषसँग साथीको सम्बन्ध छ भने तपाईं ती मानिसहरुको सूचीमा पर्नुहुन्छ जसको एक सच्चा साथी छ । वृष राशी भएकी महिला आफ्नो साथीहरुलाई सम्मान गर्छिन् भने उनको लागि जे पनि गर्न तयार हुन्छिन् । मिथुन राशी (का, की, कू , घ, ड, छ, के, को, हा) हुन त मिथुन राशी भएका मानिसहरु आफ्नो साथीबाट निकै आशा राख्छन् तर आवश्यक पर्दा यी व्यक्तिहरु साथीको लागि जे पनि गर्न तयार हुन्छन् । जब तपाईं आफ्नो जिन्दगीको सबैभन्दा नराम्रो स्थितीबाट गुज्रिरहेको अवस्थामा मिथुन राशीका मानिसहरुले नै तपाईंलाई साथ दिनेछन् । ककर्ट राशी (ही, हू, हे, हो, डा, डी, डू, डे, डो) यो राशी भएका मानिसहरुलाई साथी बनाउनु सानो बच्चालाई साथी बनाउनु जस्तो हुन्छ । कर्कट राशी भएका महिला पुरुष आफ्नो सम्बन्ध निभाउँदा कहिले पनि आफ्नो स्वार्थ हेर्दैनन् । उनीहरु पूरा इमान्दारीताका साथ सम्बन्धमा रहिरहन्छन् । सिंह राशी (मा, मी, मू, मे, मो, टा, टी, टू, टे) यो राशी भएका मानिसहरु आफ्नो आदर्श र सिद्धान्तका लागि बाँच्ने गर्छन् । उनीहरुका लागि साथीहरुलाई साथ दिनु नै सबैभन्दा ठूलो कुरा हो । यी व्यक्तिहरु आवश्यक पर्दा आफ्नो सबैकुरा दाउमा लगाउन पनि पछि पर्दैनन् । कन्या राशी (टो, पा, पी, पू, ष, ण, ठ, पे, पो) सम्बन्धमा इमान्दारीता देखाउनु छ भने कन्या राशीका व्यक्तिभन्दा राम्रो तरिका अरु कसैले देखाउन सक्दैनन् । सम्बन्धमा तपाईं कन्या राशी भएका महिला पुरुषलाई आँखा चिम्लेर विश्वास गर्न सक्नुहुन्छ । तुला राशी (रा, री, रू, रे, री, ता, ती, तू, ते) तुला राशीलाई भावनाप्रधान राशी मानिन्छ । यो राशी भएका मानिसहरु जीवनमा एउटा सन्तुलन बनाएर हिँड्ने गर्दछन् तर पनि आवश्यकता पर्दा यी मानिसहरु आफ्नो पार्टरनलाई भावनात्मक सहयोग गर्न पछि पर्दैनन् । वृश्चिक राशी (तो, ना, नी, नू, ने, नो, या, यी, यू) यो राशी भएका मानिसहरुको सम्बन्ध स्थाई हुँदैन । यो राशीको महिला पुरुष मित्र आफ्नो शर्तको आधारमा नै सम्बन्ध बनाउँछन् र आफ्नै शर्तमा सम्बन्धबाट बाहिर निस्कने गर्दछन् । तपाईंले यी राशी भएका साथीहरुलाई कहिले पनि विश्वास गर्नुहुँदैन । तर यदि तपाईं अस्थाई मित्रता बनाउन चाहनुहुन्छ भने यी व्यक्तिहरुलाई साथी बनाउनुहोस्, यद्यपी यसमा पनि तपाईंलाई हानी नै हुनसक्छ । धनु राशी (ये, यो, भा, भी, भू, धा, फा, ढा, भे) आफ्नो साथी र जीवनसाथीका लागि समर्पण यी व्यक्तिबाट सिक्नुहोस् । यी व्यक्तिहरु न त कहिले आफ्नो साथीलाई धोका दिन्छन् न त उनीहरुबाट केही विशेष आशा राख्छन् । यी राशी भएका मानिसलाई साथी बनाउनु तपाईं भाग्य बलियो छ भनेर बुझ्नुहोस् । मकर राशी (भो, जा, जी, खी, खू, खे, खो, गा, गी) मकर राशी भएका व्यक्तिहरु मुडी हुन्छन् । यी व्यक्तिहरुले कहिले के भन्छन् अथवा के गर्छन् कसैले भन्न सक्दैनन् । यी मानिसहरु धेरैजसो अवस्थामा अरुको भावना पनि बुझ्न सक्दैनन् जसले उनको साथीहरुलाई भावनात्मक रुपमा ठेस् पुगेको हुन्छ । कुम्भ (गू, गे, गो, सा, सी, सू, से, सो, दा) यदि तपाईंको साथी अथवा पार्टनर कुम्भ राशीको हुनुहुन्छ भने निश्चित रुपमा तपाईं आँखा बन्द गरेर उनलाई विश्वास गर्न सक्नुहुन्छ । यी व्यक्तिहरु आदर्श र सिद्धान्तको पक्का हुन्छन् र आफ्नो साथीहरुलाई सहयोग गर्नको लागि जुनसुकै हदसम्म पनि जान सक्छन् । मीन राशी (दी, दु, थ, दे, दो, चा, ची) मीन राशी भएका व्यक्तिहरु सम्बन्ध निभाउने बेला आफ्नो अरु केही हेर्दैनन्, तत्काल त्यागको सबै सिमा पार गर्ने गर्दछन् । तर यति सबै गर्दा पनि उनको साथीहरुको भने उनलाई साथ दिँदैनन् । एकप्रकारले मीन राशी भएका व्यक्तिलाई साथी बनाउनु भाग्यमानीको निशानी हो । source zoomnp.com
साधारणतया कुनै व्यक्तिको बानी व्यहोरा थाहा पाउने सजिलो उपाय भनेको उसँग कुरा कानी गर्नु पहिलो पक्ष हो । तर विशेषज्ञहरु भन्छन् उसको आँखाको रंगबाट पनि उसको बानी ब्यहोरा थाहा पाउन सकिन्छ । १. कालो आँखा हुने मानिस अन्तर्दृष्टि वाला हुन्छन् ।
जबकी कालो आँखा हुने वाला मानिस अस्वाभिक हुन्छन् । अत्ध्यात्ममको अभ्यास गर्ने वाला हुन्छन् । कालो आँखा भएको मानिस रहस्यमय हुन्छन् । उनीहरुलाई कुनै कामको परिणाम या अब के हुन्छ भन्ने बारेको पुरा आनुमान लगाउन सक्ने खालका हुन्छन् । विश्वाशिला हुन्छन्, कुराहरु गोप्य राख्न सिपालु हुन्छन् । जिम्मेवारी र बफादारी हुनुका साथै कर्मठ र आशावादी पनि हुन्छन् । २. खैरो आँखा भएका मनिसहरु आकर्षक, रचनात्मक र आत्मा विश्वासी हुन्छन् । दृढनिश्चयी हुन्छन् तर कहिले कहिले आप्mनो कुरा अर्काको सामु राख्न अप्ठेरो मान्ने खालका हुन्छन् । ३. धमिलो आँखा भएका मानिस मोजमस्ती, रोमान्स गर्न मन पराउने खालका हुन्छन् । परिस्थिति अनुसार चल्न सक्ने खालका हुन्छन् । साहसी हुन्छन् । कम समय राम्रो प्रगति गर्न सक्ने खालका हुन्छन् । अधिकांश मानिस त्यस्ता मानिसका बारेमा आकर्षित हुन्छन् । ४. कुइरा आँखा व्यक्ति प्रभावशाली, शसक्त र नम्र स्वभावका हुन्छन् । उनी बहुत कम आक्रमक हन्छन् । प्रेम र रस–रङ्गप्रति गम्भिर हुन्छन् । विश्लेषणात्मक सोच, निर्णय गर्ने क्षमता, तार्किक क्षमता, जस्तो सुकै परिस्थितिमा पनि नेतृत्व गर्न सक्ने खालका हुन्छन् । ५. हरीयो रङको आँखा हुने मानिस बुद्धिमान, जिज्ञासु र जीवन्त स्वभावका हुन्छन् । हर काम जोशका साथ गर्ने र राम्रा हुन्छन् । त्यति हुँदा हुँदै पनि यस्ता खालका मानिस असाध्यै ईष्यालु पनि हुन्छन् । ६. निलो आँखा हुने वाला मानिस धेरै राम्रा, शान्त, तेज दिमाग र नातामा विश्वास राख्ने खालका हुन्छन् । उनिहरू अरुलाई खुशी राख्न कोशिस गर्छन् । दयालु एवम् गम्भीर हुन्छन् । यस्ता मानिसहरू सब कुरामा विचार गर्ने र बहिर्मुखी स्वभावका हुन्छन् ।source taja khabar
करिब ४० बर्ष अघि बलिउडमा निर्मित शोले फिल्मको डाइलग जल्दी सो जा नहीं तो गब्बर सिं आ जाएगा भनेर अमजद खानकै मानव प्राकृत स्वरुप र भीमकाय डरावना डायलग सम्झिएर तर्सिने दक्षिण एसियाली मुलका भारतीय र नेपाली मानसिकतामा अल्लाह र भगवान प्रति जति आस्था र विश्वाश छ, त्यतिकै कमजोर मानसिकता भएका अर्थात् हल्का छायाँ भएका हामी केहि नेपालीहरुमा भूतप्रेत हुन्छ भन्ने कुरामा त्यत्तिकै अदृश्य शक्ति माथि विश्वाश पनि छ ।
भूतप्रेत सम्बन्धी किंबदन्ती नेपालमा मात्र नभै हरेक देशमा भन्ने, सुनाउने, सुन्ने गरिन्छ र त्यहि भने, सुनेका कुराहरु प्रागकाल देखि अहिले सम्म पनि पुस्तान्तरण हुँदै गाउँघर मेलापात तथा गोठालो, बनजंगल चाहार्न जाँदा भन्दै गरिदै आईरहेको छ । अर्थात् भूतप्रेतको बारेमा वाचित कथा किंबदन्तीको रुपमा एउटाको मुखबाट अर्कोको मुखमा र अर्कोको मुखबाट अझ अर्कोको मुख र जनजिब्रोमा स्थानान्तरण हुँदै आईरहेको छ । यस्ता भूतप्रेतका कथा गाउँघरतिर साँझ पख खोल्मा, पिंढी तथा धन्सारमा बसेर मकै नंग्याउने अवस्थामा, समूहमा रहेर गरिने अन्य कामको अवसरमा भन्ने आमप्रचलन थियो । यस्तै भूतप्रेतको राग उराल्ने क्रममा अझ कसैकसैले त मेरो हजुरबाले त भूत संग लाप्पा खेलेर भूतलाई पछारेको, हिलोमा गाडिदिएको, वा बाउ बाजेको यस्तै पुरुषार्थ जडित कथा उरालेर बाउ बाजेले भूतलाई हराएर देखाएको बहादुरीताको दन्त्य कथा सुुनएर अलमलमा पार्ने प्रचलन औधि नै हुन्थ्यो ।
म स्वयं पनि वल्ला घर पल्ला घरमा गएर साँझ हुँदो मेरै समकालिन र आफु भन्दा साना साना भाईबहिनीहरुलाई भूतको काल्पनिक कथा सुनाइसकेर उनीहरुको मानसिकतामा डर र भ्रम भरिसकेपछि उनीहरुमा सिर्जित आतंकित चेहेरा हेर्दै आफुले कथा माध्यमबाट उनीहरुको मानसिकतामा प्रभाव जमाउन सकेकोमा ठूलो जितको महसुस गर्थें र त्यस पछि घर जाने क्रममा आफुले सुनाएको भूतको कथाबाट आफैं तर्सिएर खुट्टाको चप्पल हातमा घुसारेर पछाडि नफर्कीकन सास प्रश्वाश नै बन्द गरेर एकै पटक घर पुगेपछि मात्र लामो श्वाश तानेर भूतबाट बचेर घर आउन सफल भएकोमा आफैं दंग पर्थें भने घर आउन सफल भैसकेपछि छ्या बेक्कारमा डराएर भागेछु । नदौडिकन विस्तारी घर आएको भएपनि मलाई भूतले के पो विगार्न सक्थ्यो र भनेर अलिकति मक्किएको साहस जागेर आउने गरेको त्यस्ता आफ्नै अनुभव पनि थुप्रै छन् ।
अब प्रकारान्तारमा नै जाउँ । म कार्यरत कम्पनीको क्याम्प दोहा सहर देखि करिब ४० किलोमिटर पश्चिमोत्तर ठाउँ अबु नख्ला भन्ने स्थानमा रहेको छ । कम्पनीमा कार्यरत नेपाली, सुडानी, भारतीय मूलका सबै कर्मचारी कामदारहरुलाई यस क्याम्पमा सारिनु अघि अरु नै कम्पनीका कामदारहरु यसमा बस्दै आएका थिए र अन्यहरुको भनाई अनुसार यस्तै अदृश्य आतंकको कारण उनीहरुले क्याम्प नै छोडेर अन्यत्र गएको बताउँछन् ।
यस्तो थियो अदृश्य शक्तिबाट आतंकितहरुको अनुभव
पहिलो पटक म लगायत एउटै बिल्डिंगमा फरक फरक कोठामा बस्ने झापा गौरीगञ्जका संजय महतोलाई बत्ती निभाएर सुतेको आधा तन्द्राको बेलामा नै दुई पटक मच्चाएर गालमा पिटेको बताए । घटना घटे लगत्तै कुनै साथीले जिस्किएर पिटेको होला भनेर छेउमा भएको बत्ती बालेर हेर्दा सबै साथीहरु घुरेर सुतीरहेको देखेपछि अँध्यारोमा आएर गालमा हिर्काउने को हो त भनेर ढोकाको छेस्कनी खोलेर बाहिर नियाल्दा निष्पट्ट चुक घोप्ट्याएको जस्तो अन्धकारमा उनले केहि र कोहि पनि देखेनन् । एकटंकार संग कुकुर भुकेको आवाज मात्र आएको सुनेपछि डराउँदै फेरि कोठामा पसेर साथीहरुलाई घटनाको बारेमा बताए । साथीहरुले तेरो मनको भूतले नै तँलाई तर्साएको हो, सपनामा भूत देखेर त्यसो भएको हुन सक्ने बताएपछि सञ्जय महतो सुतेको बताए ।
त्यसको केहि दिन पछि भुईंतलामा बस्ने काठमाण्डौं थानकोटका विजय कार्कीलाई पनि आघा तन्द्राको अवस्थामा एक्कासी घाँटी थिच्न थालेपछि उनी चिच्याएर उठेको बताउँछन् उनी संगै कोठामा सुत्ने वर्दियाका राजेन्द्र आचार्य । त्यो घटनालाई पनि सबैले सपनामा ऐंठन गरेको मात्र हो । यस्तो कुनै भूतप्रेत होइन भनेर केहि समय भूतकै कथा एक अर्काले एक अर्कालाई सुनाएर सुते ।
सोहि कम्पनीमा कार्यरत बाँकेका राजेन्द्र आचार्य भन्छन , मलाइ पनि घांटी समाउन आयो !
पुनः त्यहि कोठामा सुत्ने बर्दियाका तिनै राजेन्द्र आचार्यलाई त्यसै गरी एक्कासी सास नै फेर्न नमिल्ने गरी घाँटी थिच्न थालेको र आचार्यले आफ्नो दुई हातको जोडले त्यस अदृश्य शक्तिको कंकाल हात आफ्नो घाँटी बाट छुटाएको बताउछन । सबैलाई उठाएर काठमाण्डौ थानकोटका विजय कार्की संग मिल्दोजुल्दो उस्तै प्रकृतिको घटना सुनाए ।
त्यो घटना घटेको ५,६ दिनको अन्तरालमा सोही कोठमा सुत्ने सुनसरीका अरशाद मियाँलाई पनि मध्यरातकै समयमा स्पष्ट छायाँ आफ्नो शरीर तिर बढ्दै आएको र कम्मर भन्दा मुनिको भाग अदृश्य शक्तिको छायाँले ढाकेजति चलाउन नमिलेपछि कम्मर भन्दा माथिको भाग र हात जोडले चिच्याउँदै चलाए । उक्त छायाँ कम्मर भन्दा मुनि बाट कम्मर देखि माथिल्लो भाग तिर सरेर गएपछि उनले न त हात चलाउन सके, न त पहिले झैं कराउन नै । छायाँबाट छुटेको कम्मर भन्दा मुनिको भाग चल्ने भएकोले उनले बोल्न नसकेपछि लात्ताले हिर्काएर माथि सुत्ने अर्का साथीलाई उठाए । सबै उठेर बत्ती बालेर अरशादलाई बोलाएपछि बल्ल केहि समय पछि उनी बोल्न सकेको उनका रुममा बस्ने अन्य साथीहरुले बताए । त्यो रात अरशादले अल्लाह प्रार्थना गरेर सुतेपछि त्यो रात कोठामा कुनै पनि घटना नभएको बताए ।
सुनसरीका प्रेतात्मा पिडित अर्शाद मिया भन्छन, सुतेको बेलामा मलाइ छायाले छोपेर चल्ने दिएन !
श्रृंखलाबद्ध रुपमा यस्ता घटना दोहोरिदै गएपछि क्याम्पमा रहने सबैमा एउटा अज्ञात भय र आतंक फैलिरहेकै बेला झापाकै अर्का दिलिप महतोलाई मध्य रातको १२ बजेको समयमा निदाउन लागेको बेलामा गालामा दुई थप्पड जोडले हिर्काएको कथा सबैलाई उठाएर बताउँदै रातभरि डरले जाग्राम नै रहेर बिताएको अनुभव सुनाउन आईपुगे ।
दिलिप महतो सुत्ने सोही कोठाका झापा गौरीगञ्जका श्रवण महतो भने अदृश्य शक्ति भनिएको ( भूत ?) साक्षात रुपमा नै आफुले देखेको र छातिको आधा भाग भन्दा मांसपिण्ड सहितको मानव आकृति र छातिको आधा भाग भन्दा मुनि कंकाल मात्र रहेको हड्डी मात्र भएको हातले श्रवणको घाँटी थिच्न थालेपछि आफुले पनि दुवै हातले आफ्नो घाँटीमा भएको उसको कंकाल हात छुटाएर उनी संग बेडमा नै बसेर रस्साकस्सी भएको बताए ।
यहि बेडमा सुतेका थिए तस्वीरमा देखिएका श्रवण महतो जहाँ उनि कंकाल संग कुस्ती खेलेको बताउछन !
भर्खरै मात्र निदाएका चितवन भक्तिनी बगैंचाका रुपचन्द महतोले एकले अर्कोलाई हिर्काएको आवाज आएपछि कसैले राति रक्सी खाएर आएर आफ्नो रुम पार्टनरलाई पिट्न थाल्यो भनेर बेडको माथि सुतेका रुपचन्द माथि बाट हाम्फालेर ढोका छेउमा भएको बत्ती बालेर हेर्दा तस्वीरमा देखाएको अवस्थामा श्रवणलाई छाती भित्र बाट निस्किएको घ्यार घ्यार आवाज संगै बेडमा चढ्ने सिंढी भित्र पसेको टाउको उनी जोडले बाहिर निकाल्न खोजे जस्तो मुद्रामा बल गरिरहेका थिए भने अदृश्य शक्तिले चाहिँ उनको घाँटीमा समातेर फलामे डण्डीको प्वालबाट बाहिर तान्न बल प्रयोग गरेको अवस्थामा डोरी तान्ने खेलमा मान्छे अघि पछि भएजस्तो दृश्य देख्न पुगे । श्रवणलाई झक्झक्याएर के भयो भनेर रुपचन्दले सोध्दा यहि डण्डी बाट दुवै हात छिराएर उसले आफ्नो टाउको बाहिर तान्न थालेको र आफु चाहिँ बल गरेर उसबाट छुट्कारा पाउन खोजेको बताए ।
मलाई कंकालले यहि डण्डीको बीच बाट हात घुसारेर अन्तिम समयमा तानीरहेको थियो भनेर देखाउदै श्रवण महतो !
उनको छातिभरि कोपरेको चिथोरेको धर्सा, डाम र रगतले गञ्जीको केहि भाग भिजेको र कार्पेटमा पनि रगत चुहिएको टाटाहरु स्पष्ट थियो । सो घटना घटेको केहि मिनेटमा नै जानकारी पाएर माथिल्लो तल्लामा जाँदा श्रवण महतो कुनै २ सय मिटर दौड प्रतियोगितामा दौडिएर भर्खरै आए जस्तो गरी सुसाईरहेका थिए । छातिभरि चिथोरिएको घाउ देखाउँदै उनले भने हड्डी नै हड्डी मात्र भएको पञ्जाले कोपरेर मेरो यो हालत बनाईदियो । उनी आत्तिदै र काम्दै सबै सामु बताए ।
टि शर्ट र कार्पेट माथिको पेपर माथि देखिएको श्रवणको शरीर बाट निस्किएको रगतको टाटा !
मार्च १९ को राति श्रवणमाथि त्यो घटना घटेको भोलिपल्टै शुक्रवार २० तारिख खोटाङका मणिराज राई माथि पनि राति ११.४५ बजे सुतेको अवस्थामा घाँटी अठ्याउन थालेपछि चिच्याउँदै त्यस अदृश्य शक्तिको कपाल समातेर आफु त्यसबाट छुट्कारा पाएको कुरा बताए ।
त्यो घटनाले त्यहाँ रहने सबै संत्रासमय भएपछि पंक्तिकार क्याम्प वाला मालिकले तलवदारको रुपमा क्याम्पको रेखदेख गर्न राखेको भारत राजस्थानका नाथुरको रुपमा काम गर्दै आएको किशोर मेहरलाई भेटेर केहि जानकारी लिन पुगेको थियो । सो क्याम्पको ५० मिटर पश्चिममा रहेको अर्को क्याम्पमा एक बर्ष अघि एक फिलिपिनो नागरिक कामको सिलसिलामा छाना माथि बाट खसेर घटनास्थलमा नै मरेको र त्यसको केहि समय पछि त्यहाँ तैनाथ नाथुरलाई हरेक साँझ घाँटी थिच्न आउने र कहिले पिट्ने गरेपछि सो क्याम्पका नाथुर किशोर मेहरको रुममा आफ्नो क्याम्प छोडेर सुत्न आएको अनुभव बताए । पहिले पहिले पनि यस्तो घटना यदाकदा भैरहेको क्याम्पमा रहने अरुले बताएपनि त्यसलाई आफुले त्यति वास्ता नगरेको बताउने किशोरले थप भने, यहाँ एउटा महिला र एउटा छोरा मान्छेको आक्रृतिमा आउने भुतले क्याम्पमा सुत्ने बंगाली तथा अन्य देशका नागरिकलाई पनि त्यसै गरी दुख दिएको र उनीहरु त्यहि कारणले क्याम्प छोडेर गएको हुन सक्ने बताए । फिलिपिनो नागरिक मरेको क्याम्पमा यो स्टोरी तयार गर्दै गर्दाको करिब २० दिन अघि मात्र अर्का एक नेपाली पनि सुतेकै अवस्थामा मरेपछि अहिले कतै त्यहि आत्मा भट्किएर यति दुख दिएको त होइन ? उनी प्रतिप्रश्न गर्छन् ।
विकासको चरम गतिमा दौडिएको कतारमा यस्ता भूत जसलाई जिन्ह पनि भनिन्छ, सो जिन्ह हुन्छ भन्ने कुरामा उनीहरु प्नि त्यतिकै विश्वाश राख्दछन् । यहाँ त्यस्ता कैयौं घरमा जिन्हले मानिसलाई दुख दिने गरेकोले यहाँका त्यस्ता घर मालिक कतारीहरुले सो घरलाई भूत बंगलाको रुपमा नै रहन दिई अन्यत्र सरेका बारेमा पनि थुप्रै सुन्नमा आउँछ र त्यस्ता भूत बंगला घरहरु पनि देख्न पाईन्छ ।
विज्ञानले प्रमाणित गर्न नसकेको यस्ता भूतप्रेतको बारेमा हरेक देशमा भूत हुन्छन् भन्ने संन्दिग्ध आस्था बोक्नेहरुको कमी भने छैन । आफैं बसेको क्याम्पमा नेपाली दाजुभाईहरु माथि भएको यस्ता घटना प्रकृति र चोटपटक प्रत्यक्ष देखे पनि आफुले अहिले सम्म भूत देख्न सौभाग्य नपाएको हुनाले एउटा पुनः अहिले सम्म बिज्ञानले प्रमाणित गर्न नसकेको सुल्झीन नसकेको रहस्यको बारेमा पंक्तिकार पनि अन्यौलमा नै रहेको छ । साँच्चै के भूत, प्रेतात्मा, जिन्ह हुन्छन् त ? भूतकै प्रसंगमा लेख्दै गर्दा आफुले नदेखेको भूतको संवाद यहाँ टाँस्न मन लाग्यो ।
दुवै भूतहरु फुर्सदमा बसेर तर्क वितर्क गर्ने क्रममा अर्को भूतलाई सोधेछ ।
भूत कः के साँच्ची नै मान्छे भन्ने चीज यो पृथ्वीमा हुन्छ होला त यार ?
भूत खः धत्, यस्तो नचाहिने कुरो पनि गर्ने ? मान्छे सान्छे भन्ने कुनै पनि प्राणी हुँदैन क्या । त्यो त हाम्रो भ्रम मात्र हो । हामीलाई डराउनलाई त्यतिकै मान्छे भन्ने प्राणी पनि हुन्छन् भनेर हाम्रा जीजुबाजे भूतहरुले कुरा बनाएका मात्र हुन् ।sosurce:bishwokhabar
यहि क्याम्प हो जहा म लगायत करिब एक सय ८० जना नेपाली हरु रहन्छन र हरेक रात सन्त्रासमय निन्द्रामा रात काट्ने गर्छन
उसो त विश्वका सुप्रसिद्ध चलचित्र निर्माण नगरी हलिउड बलिउडले पनि भुतप्रेत र भट्किएको मृत आत्माको बारेमा दजनौं चलचित्र बनाएर दर्शकहरुबाट अरबौं डलर असुलेर अदृश्य , अज्ञात भूतको कथा बेची करोडपति भएका छन् । यदि यस्ता अदृश्य शक्ति सबै झुटा हुन् भने मानव मनोबल कमजोर बनाउने यस्ता चलचित्र, थ्रिलर उपन्यास निर्माण तथा प्रकाशनमा प्रतिबन्ध लगाईनुपर्छ । यस्ता उडन्ते कुराले मानसिकतामा नराम्रो असर पुर्याउँदछ । जसको मानसिक तथा मनोबिज्ञान कुप्रभावले कैयौंले आजीवन आवाज गुमाएको, पागल भएको र तर्सिएर सातो गएर तत्काल मृत्युवरण गर्न पुगेको सत्य घटनाहरु पनि छापामा आउने गरेका छन् ।
भूतप्रेत सम्बन्धी किंबदन्ती नेपालमा मात्र नभै हरेक देशमा भन्ने, सुनाउने, सुन्ने गरिन्छ र त्यहि भने, सुनेका कुराहरु प्रागकाल देखि अहिले सम्म पनि पुस्तान्तरण हुँदै गाउँघर मेलापात तथा गोठालो, बनजंगल चाहार्न जाँदा भन्दै गरिदै आईरहेको छ । अर्थात् भूतप्रेतको बारेमा वाचित कथा किंबदन्तीको रुपमा एउटाको मुखबाट अर्कोको मुखमा र अर्कोको मुखबाट अझ अर्कोको मुख र जनजिब्रोमा स्थानान्तरण हुँदै आईरहेको छ । यस्ता भूतप्रेतका कथा गाउँघरतिर साँझ पख खोल्मा, पिंढी तथा धन्सारमा बसेर मकै नंग्याउने अवस्थामा, समूहमा रहेर गरिने अन्य कामको अवसरमा भन्ने आमप्रचलन थियो । यस्तै भूतप्रेतको राग उराल्ने क्रममा अझ कसैकसैले त मेरो हजुरबाले त भूत संग लाप्पा खेलेर भूतलाई पछारेको, हिलोमा गाडिदिएको, वा बाउ बाजेको यस्तै पुरुषार्थ जडित कथा उरालेर बाउ बाजेले भूतलाई हराएर देखाएको बहादुरीताको दन्त्य कथा सुुनएर अलमलमा पार्ने प्रचलन औधि नै हुन्थ्यो ।
म स्वयं पनि वल्ला घर पल्ला घरमा गएर साँझ हुँदो मेरै समकालिन र आफु भन्दा साना साना भाईबहिनीहरुलाई भूतको काल्पनिक कथा सुनाइसकेर उनीहरुको मानसिकतामा डर र भ्रम भरिसकेपछि उनीहरुमा सिर्जित आतंकित चेहेरा हेर्दै आफुले कथा माध्यमबाट उनीहरुको मानसिकतामा प्रभाव जमाउन सकेकोमा ठूलो जितको महसुस गर्थें र त्यस पछि घर जाने क्रममा आफुले सुनाएको भूतको कथाबाट आफैं तर्सिएर खुट्टाको चप्पल हातमा घुसारेर पछाडि नफर्कीकन सास प्रश्वाश नै बन्द गरेर एकै पटक घर पुगेपछि मात्र लामो श्वाश तानेर भूतबाट बचेर घर आउन सफल भएकोमा आफैं दंग पर्थें भने घर आउन सफल भैसकेपछि छ्या बेक्कारमा डराएर भागेछु । नदौडिकन विस्तारी घर आएको भएपनि मलाई भूतले के पो विगार्न सक्थ्यो र भनेर अलिकति मक्किएको साहस जागेर आउने गरेको त्यस्ता आफ्नै अनुभव पनि थुप्रै छन् ।
अब प्रकारान्तारमा नै जाउँ । म कार्यरत कम्पनीको क्याम्प दोहा सहर देखि करिब ४० किलोमिटर पश्चिमोत्तर ठाउँ अबु नख्ला भन्ने स्थानमा रहेको छ । कम्पनीमा कार्यरत नेपाली, सुडानी, भारतीय मूलका सबै कर्मचारी कामदारहरुलाई यस क्याम्पमा सारिनु अघि अरु नै कम्पनीका कामदारहरु यसमा बस्दै आएका थिए र अन्यहरुको भनाई अनुसार यस्तै अदृश्य आतंकको कारण उनीहरुले क्याम्प नै छोडेर अन्यत्र गएको बताउँछन् ।
यस्तो थियो अदृश्य शक्तिबाट आतंकितहरुको अनुभव
पहिलो पटक म लगायत एउटै बिल्डिंगमा फरक फरक कोठामा बस्ने झापा गौरीगञ्जका संजय महतोलाई बत्ती निभाएर सुतेको आधा तन्द्राको बेलामा नै दुई पटक मच्चाएर गालमा पिटेको बताए । घटना घटे लगत्तै कुनै साथीले जिस्किएर पिटेको होला भनेर छेउमा भएको बत्ती बालेर हेर्दा सबै साथीहरु घुरेर सुतीरहेको देखेपछि अँध्यारोमा आएर गालमा हिर्काउने को हो त भनेर ढोकाको छेस्कनी खोलेर बाहिर नियाल्दा निष्पट्ट चुक घोप्ट्याएको जस्तो अन्धकारमा उनले केहि र कोहि पनि देखेनन् । एकटंकार संग कुकुर भुकेको आवाज मात्र आएको सुनेपछि डराउँदै फेरि कोठामा पसेर साथीहरुलाई घटनाको बारेमा बताए । साथीहरुले तेरो मनको भूतले नै तँलाई तर्साएको हो, सपनामा भूत देखेर त्यसो भएको हुन सक्ने बताएपछि सञ्जय महतो सुतेको बताए ।
त्यसको केहि दिन पछि भुईंतलामा बस्ने काठमाण्डौं थानकोटका विजय कार्कीलाई पनि आघा तन्द्राको अवस्थामा एक्कासी घाँटी थिच्न थालेपछि उनी चिच्याएर उठेको बताउँछन् उनी संगै कोठामा सुत्ने वर्दियाका राजेन्द्र आचार्य । त्यो घटनालाई पनि सबैले सपनामा ऐंठन गरेको मात्र हो । यस्तो कुनै भूतप्रेत होइन भनेर केहि समय भूतकै कथा एक अर्काले एक अर्कालाई सुनाएर सुते ।
सोहि कम्पनीमा कार्यरत बाँकेका राजेन्द्र आचार्य भन्छन , मलाइ पनि घांटी समाउन आयो !
पुनः त्यहि कोठामा सुत्ने बर्दियाका तिनै राजेन्द्र आचार्यलाई त्यसै गरी एक्कासी सास नै फेर्न नमिल्ने गरी घाँटी थिच्न थालेको र आचार्यले आफ्नो दुई हातको जोडले त्यस अदृश्य शक्तिको कंकाल हात आफ्नो घाँटी बाट छुटाएको बताउछन । सबैलाई उठाएर काठमाण्डौ थानकोटका विजय कार्की संग मिल्दोजुल्दो उस्तै प्रकृतिको घटना सुनाए ।
त्यो घटना घटेको ५,६ दिनको अन्तरालमा सोही कोठमा सुत्ने सुनसरीका अरशाद मियाँलाई पनि मध्यरातकै समयमा स्पष्ट छायाँ आफ्नो शरीर तिर बढ्दै आएको र कम्मर भन्दा मुनिको भाग अदृश्य शक्तिको छायाँले ढाकेजति चलाउन नमिलेपछि कम्मर भन्दा माथिको भाग र हात जोडले चिच्याउँदै चलाए । उक्त छायाँ कम्मर भन्दा मुनि बाट कम्मर देखि माथिल्लो भाग तिर सरेर गएपछि उनले न त हात चलाउन सके, न त पहिले झैं कराउन नै । छायाँबाट छुटेको कम्मर भन्दा मुनिको भाग चल्ने भएकोले उनले बोल्न नसकेपछि लात्ताले हिर्काएर माथि सुत्ने अर्का साथीलाई उठाए । सबै उठेर बत्ती बालेर अरशादलाई बोलाएपछि बल्ल केहि समय पछि उनी बोल्न सकेको उनका रुममा बस्ने अन्य साथीहरुले बताए । त्यो रात अरशादले अल्लाह प्रार्थना गरेर सुतेपछि त्यो रात कोठामा कुनै पनि घटना नभएको बताए ।
सुनसरीका प्रेतात्मा पिडित अर्शाद मिया भन्छन, सुतेको बेलामा मलाइ छायाले छोपेर चल्ने दिएन !
श्रृंखलाबद्ध रुपमा यस्ता घटना दोहोरिदै गएपछि क्याम्पमा रहने सबैमा एउटा अज्ञात भय र आतंक फैलिरहेकै बेला झापाकै अर्का दिलिप महतोलाई मध्य रातको १२ बजेको समयमा निदाउन लागेको बेलामा गालामा दुई थप्पड जोडले हिर्काएको कथा सबैलाई उठाएर बताउँदै रातभरि डरले जाग्राम नै रहेर बिताएको अनुभव सुनाउन आईपुगे ।
दिलिप महतो सुत्ने सोही कोठाका झापा गौरीगञ्जका श्रवण महतो भने अदृश्य शक्ति भनिएको ( भूत ?) साक्षात रुपमा नै आफुले देखेको र छातिको आधा भाग भन्दा मांसपिण्ड सहितको मानव आकृति र छातिको आधा भाग भन्दा मुनि कंकाल मात्र रहेको हड्डी मात्र भएको हातले श्रवणको घाँटी थिच्न थालेपछि आफुले पनि दुवै हातले आफ्नो घाँटीमा भएको उसको कंकाल हात छुटाएर उनी संग बेडमा नै बसेर रस्साकस्सी भएको बताए ।
यहि बेडमा सुतेका थिए तस्वीरमा देखिएका श्रवण महतो जहाँ उनि कंकाल संग कुस्ती खेलेको बताउछन !
भर्खरै मात्र निदाएका चितवन भक्तिनी बगैंचाका रुपचन्द महतोले एकले अर्कोलाई हिर्काएको आवाज आएपछि कसैले राति रक्सी खाएर आएर आफ्नो रुम पार्टनरलाई पिट्न थाल्यो भनेर बेडको माथि सुतेका रुपचन्द माथि बाट हाम्फालेर ढोका छेउमा भएको बत्ती बालेर हेर्दा तस्वीरमा देखाएको अवस्थामा श्रवणलाई छाती भित्र बाट निस्किएको घ्यार घ्यार आवाज संगै बेडमा चढ्ने सिंढी भित्र पसेको टाउको उनी जोडले बाहिर निकाल्न खोजे जस्तो मुद्रामा बल गरिरहेका थिए भने अदृश्य शक्तिले चाहिँ उनको घाँटीमा समातेर फलामे डण्डीको प्वालबाट बाहिर तान्न बल प्रयोग गरेको अवस्थामा डोरी तान्ने खेलमा मान्छे अघि पछि भएजस्तो दृश्य देख्न पुगे । श्रवणलाई झक्झक्याएर के भयो भनेर रुपचन्दले सोध्दा यहि डण्डी बाट दुवै हात छिराएर उसले आफ्नो टाउको बाहिर तान्न थालेको र आफु चाहिँ बल गरेर उसबाट छुट्कारा पाउन खोजेको बताए ।
मलाई कंकालले यहि डण्डीको बीच बाट हात घुसारेर अन्तिम समयमा तानीरहेको थियो भनेर देखाउदै श्रवण महतो !
उनको छातिभरि कोपरेको चिथोरेको धर्सा, डाम र रगतले गञ्जीको केहि भाग भिजेको र कार्पेटमा पनि रगत चुहिएको टाटाहरु स्पष्ट थियो । सो घटना घटेको केहि मिनेटमा नै जानकारी पाएर माथिल्लो तल्लामा जाँदा श्रवण महतो कुनै २ सय मिटर दौड प्रतियोगितामा दौडिएर भर्खरै आए जस्तो गरी सुसाईरहेका थिए । छातिभरि चिथोरिएको घाउ देखाउँदै उनले भने हड्डी नै हड्डी मात्र भएको पञ्जाले कोपरेर मेरो यो हालत बनाईदियो । उनी आत्तिदै र काम्दै सबै सामु बताए ।
टि शर्ट र कार्पेट माथिको पेपर माथि देखिएको श्रवणको शरीर बाट निस्किएको रगतको टाटा !
मार्च १९ को राति श्रवणमाथि त्यो घटना घटेको भोलिपल्टै शुक्रवार २० तारिख खोटाङका मणिराज राई माथि पनि राति ११.४५ बजे सुतेको अवस्थामा घाँटी अठ्याउन थालेपछि चिच्याउँदै त्यस अदृश्य शक्तिको कपाल समातेर आफु त्यसबाट छुट्कारा पाएको कुरा बताए ।
त्यो घटनाले त्यहाँ रहने सबै संत्रासमय भएपछि पंक्तिकार क्याम्प वाला मालिकले तलवदारको रुपमा क्याम्पको रेखदेख गर्न राखेको भारत राजस्थानका नाथुरको रुपमा काम गर्दै आएको किशोर मेहरलाई भेटेर केहि जानकारी लिन पुगेको थियो । सो क्याम्पको ५० मिटर पश्चिममा रहेको अर्को क्याम्पमा एक बर्ष अघि एक फिलिपिनो नागरिक कामको सिलसिलामा छाना माथि बाट खसेर घटनास्थलमा नै मरेको र त्यसको केहि समय पछि त्यहाँ तैनाथ नाथुरलाई हरेक साँझ घाँटी थिच्न आउने र कहिले पिट्ने गरेपछि सो क्याम्पका नाथुर किशोर मेहरको रुममा आफ्नो क्याम्प छोडेर सुत्न आएको अनुभव बताए । पहिले पहिले पनि यस्तो घटना यदाकदा भैरहेको क्याम्पमा रहने अरुले बताएपनि त्यसलाई आफुले त्यति वास्ता नगरेको बताउने किशोरले थप भने, यहाँ एउटा महिला र एउटा छोरा मान्छेको आक्रृतिमा आउने भुतले क्याम्पमा सुत्ने बंगाली तथा अन्य देशका नागरिकलाई पनि त्यसै गरी दुख दिएको र उनीहरु त्यहि कारणले क्याम्प छोडेर गएको हुन सक्ने बताए । फिलिपिनो नागरिक मरेको क्याम्पमा यो स्टोरी तयार गर्दै गर्दाको करिब २० दिन अघि मात्र अर्का एक नेपाली पनि सुतेकै अवस्थामा मरेपछि अहिले कतै त्यहि आत्मा भट्किएर यति दुख दिएको त होइन ? उनी प्रतिप्रश्न गर्छन् ।
विकासको चरम गतिमा दौडिएको कतारमा यस्ता भूत जसलाई जिन्ह पनि भनिन्छ, सो जिन्ह हुन्छ भन्ने कुरामा उनीहरु प्नि त्यतिकै विश्वाश राख्दछन् । यहाँ त्यस्ता कैयौं घरमा जिन्हले मानिसलाई दुख दिने गरेकोले यहाँका त्यस्ता घर मालिक कतारीहरुले सो घरलाई भूत बंगलाको रुपमा नै रहन दिई अन्यत्र सरेका बारेमा पनि थुप्रै सुन्नमा आउँछ र त्यस्ता भूत बंगला घरहरु पनि देख्न पाईन्छ ।
विज्ञानले प्रमाणित गर्न नसकेको यस्ता भूतप्रेतको बारेमा हरेक देशमा भूत हुन्छन् भन्ने संन्दिग्ध आस्था बोक्नेहरुको कमी भने छैन । आफैं बसेको क्याम्पमा नेपाली दाजुभाईहरु माथि भएको यस्ता घटना प्रकृति र चोटपटक प्रत्यक्ष देखे पनि आफुले अहिले सम्म भूत देख्न सौभाग्य नपाएको हुनाले एउटा पुनः अहिले सम्म बिज्ञानले प्रमाणित गर्न नसकेको सुल्झीन नसकेको रहस्यको बारेमा पंक्तिकार पनि अन्यौलमा नै रहेको छ । साँच्चै के भूत, प्रेतात्मा, जिन्ह हुन्छन् त ? भूतकै प्रसंगमा लेख्दै गर्दा आफुले नदेखेको भूतको संवाद यहाँ टाँस्न मन लाग्यो ।
दुवै भूतहरु फुर्सदमा बसेर तर्क वितर्क गर्ने क्रममा अर्को भूतलाई सोधेछ ।
भूत कः के साँच्ची नै मान्छे भन्ने चीज यो पृथ्वीमा हुन्छ होला त यार ?
भूत खः धत्, यस्तो नचाहिने कुरो पनि गर्ने ? मान्छे सान्छे भन्ने कुनै पनि प्राणी हुँदैन क्या । त्यो त हाम्रो भ्रम मात्र हो । हामीलाई डराउनलाई त्यतिकै मान्छे भन्ने प्राणी पनि हुन्छन् भनेर हाम्रा जीजुबाजे भूतहरुले कुरा बनाएका मात्र हुन् ।sosurce:bishwokhabar
कोही चोर तपाईको घर चोरी गर्न आयो भने तपाई के गर्नुहुन्छ ? पक्कै पनि तपाई सम्भव भए आफै र त्यो पनि नभए प्रहरी बोलाएर पक्राउ गराउनुहुन्छ र त्यसलाई सजाय दिलाउनु हुन्छ ।
तर भारतको भोपालमा भने अनौठो घटना सार्वजनिक भएको छ, जुन कुरा सुनेर तपाई पनि छक्क पर्नुहुन्छ । चोर जुन घरमा चोरी गर्न गएको थियो त्यही घरकी मालिक्नीसँग प्रेम सम्बन्ध स्थापित भएको छ ।
चोरले उनको घरमा चोरी गरेर फर्किए र दुई दिनपछि उनले आफ्नो मनको सबै कुरा भने । चोरको कुराबाट घर मालिक्नी प्रभावित भइन् । प्रहरीको क्राइम ब्युरोले ३४ वर्षीय मुकेश ठाकुरलाई पक्राउ गर्यो ।
एक दिन उनी दिलकुशाकी रेहानाको घर चोरी गर्न गएका थिए । रेहाना सुतिरहेकी थिइन् । चोरी गर्न गएपनि ठाकुर रेहानालाई देखेर धेरै प्रभावित भए ।
रेहाना आफ्ना पतिसँग अलग भएर दिलकुशामा बसेकी हुन् । चोरी गर्नका लागि आएका मुकेश त्यहाँबाट गए तर दुई दिनपछि फेरि फर्किएर आए । उनले आफू चोरी गर्न आएपनि फर्किएर गएको बताए ।
रेहाना मुकेशको कुराले निकै प्रभावित बनिन् र उनीहरुबीच प्रेम सम्बन्ध स्थापित भयो । पक्राउ परेका मुकेशले प्रहरीसँग भने दुई दर्जन घटनामा संलग्नता स्वीकार गरेका छन् । source:tazakhabar
चोरले उनको घरमा चोरी गरेर फर्किए र दुई दिनपछि उनले आफ्नो मनको सबै कुरा भने । चोरको कुराबाट घर मालिक्नी प्रभावित भइन् । प्रहरीको क्राइम ब्युरोले ३४ वर्षीय मुकेश ठाकुरलाई पक्राउ गर्यो ।
एक दिन उनी दिलकुशाकी रेहानाको घर चोरी गर्न गएका थिए । रेहाना सुतिरहेकी थिइन् । चोरी गर्न गएपनि ठाकुर रेहानालाई देखेर धेरै प्रभावित भए ।
रेहाना आफ्ना पतिसँग अलग भएर दिलकुशामा बसेकी हुन् । चोरी गर्नका लागि आएका मुकेश त्यहाँबाट गए तर दुई दिनपछि फेरि फर्किएर आए । उनले आफू चोरी गर्न आएपनि फर्किएर गएको बताए ।
रेहाना मुकेशको कुराले निकै प्रभावित बनिन् र उनीहरुबीच प्रेम सम्बन्ध स्थापित भयो । पक्राउ परेका मुकेशले प्रहरीसँग भने दुई दर्जन घटनामा संलग्नता स्वीकार गरेका छन् । source:tazakhabar
फेसबुकमा आफूलाई कसले अनफ्रेन्ड गर्यो होला भनेर सोच्नेहरुका लागि खुसीको खबर छ।
किनकि अब ‘हु डिलीटेड मी अन फेसबुक’ नामक एपले यी सबै कुराको जानकारी दिनेछ। यस एपले फेसबुकमा भएका फ्रेन्ड लिस्टमा नजर राख्ने छ।
तर यो एप फेसबुकले आफैं निर्माण गरेको भने होइन। यो नयाँ एप ट्विटरको हु अनफलोड मी जस्तै हो। फेसबुकको यो नयाँ एपले तपाईको पुरानो गतिविधिहरुलाई भने हेर्ने छैन।
यो एप फोनमा इन्सटल भएपछि मात्र काम गर्ने छ। यस एपको साइज २.३ एमबी रहेको छ र यसलाई प्रयोग गर्न फोनमा एन्ड्रोइड २.३ भन्दा माथिको अपरेटिङ सिस्टम हुनुपर्दछ। सेतोपाटि डटकम बाट साभार गरियको । source taj a khabar
किनकि अब ‘हु डिलीटेड मी अन फेसबुक’ नामक एपले यी सबै कुराको जानकारी दिनेछ। यस एपले फेसबुकमा भएका फ्रेन्ड लिस्टमा नजर राख्ने छ।
यो एप फोनमा इन्सटल भएपछि मात्र काम गर्ने छ। यस एपको साइज २.३ एमबी रहेको छ र यसलाई प्रयोग गर्न फोनमा एन्ड्रोइड २.३ भन्दा माथिको अपरेटिङ सिस्टम हुनुपर्दछ। सेतोपाटि डटकम बाट साभार गरियको । source taj a khabar
काठमाडौं : पूर्वसभासद शान्ता चौधरी आफ्ना छोराछोरीको उमेरका किशोर-किशोरीहरुसँग कक्षामा बसेर पढिरहेकी छिन् । आफू सभासद हुँदा नपढेकै कारण बेलाबेलामा चुक्नुपरेको महसुस भएपछि उनी विद्यालय भर्ना भएकी हुन् ।
सरकारले केही समयअघि सवारी चालकको लाइसेन्स लिन एसएलसी पास हुनुपर्ने प्रस्ताव ल्यायो । खासगरी सामाजिक सञ्जालमा नेता तथा सभासद हुन कुनै योग्यता नचाहिने तर, ड्राइभरको हुन किन चाहिने भन्दै आलोचना भयो ।
अहिले संविधानसभामा पेश भएको प्रस्तावित नयाँ संविधानमा प्रतिनिधिसभा वा प्रदेशसभाको सदस्य बन्न कुनै शैक्षिक योग्यता तोकिएको छैन ।
हुन त राजनीतिज्ञलाई शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ कि पर्दैन भन्ने विश्वव्यापी बहसको विषय हो । राजनीतिक आन्दोलनमा खेेलेको भूमिकादेखि जेलनेल बसेकोलाई योग्यताका रुपमा हेर्ने प्रचलन रहँदै आएको छ ।
सुशील र ओलीको शैक्षिक योग्यता
सभासदहरुको परिचय पुस्तिकामा प्रधानमन्त्री सुशील कोइरालाको शैक्षिक योग्यता उल्लेख छैन । जानकारहरुका अनुसार उनले आइएसम्मको अध्ययन गरेका छन् । गिरिजाप्रसाद कोइरालाको पनि शैक्षिक योग्यता खासै धेरै थिएन ।
सुशीलपछि प्रधानमन्त्री बन्न लागेका केपी ओलीको पनि औपचारिक शैक्षिक योग्यता धेरै छैन । तर, सभासदको परिचयपुस्तिकामा उनको ओलीको शैक्षिक योग्यता अनररी पीएचडी लेखिएको छ । तर, कुन विषय र कहाँबाट भन्ने उल्लेख छैन ।
भारतमा मोदी र लालुको चर्चा
narendra modi and lalu prasad yadavराजनीतिलाई योग्यतासँग हेर्न हुँदैन भन्नेहरु भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीलाई र विहारका पूर्वमुख्यमन्त्री लालुप्रसाद यादवलाई तुलना गर्ने गर्छन् । उनीहरुको तर्क छ, लालु धेरै पढेर पनि भ्रष्टाचारमा डुबेका छन् तर, मोदी कम पढेर पनि भारतकोे महान राजनीतिक छन् ।
यदि राजनीति गर्न कुनै योग्यता तोकिएको भए भारतले मोदी जस्ता प्रधानमन्त्री पाउने थिएन । वाल्यकालमा पितालाई रेलमा चिया बेच्न सघाएका मोदीले विद्यालय शिक्षामात्रै पार गरेका छन् । मोदीले दिल्ली विश्वविद्यालय पोलिटिकल साइन्समा डिग्री र गुजरात विश्वविद्यालयबाट अार्टमा मास्टर्सको प्रमाणपत्र पाएका छन् । तर, उनले कक्षा गएर अध्ययन गरेर नभइ ‘डिस्टेन्स एजुकेशन’ प्रणालीबाट लिएका हुन् ।
तर, पढेका सबै मानिस नेता भएपछि भ्रष्ट हुन्छन् भन्ने पनि होइन र कम पढेका सबै मानिस मोदी वा त्यस्तै कुनै सफल राजनेता बन्छन् भन्ने पनि छैन ।
के छ संविधानको प्रस्तावित व्यवस्था ?
मस्यौदा समितिले संविधानसभामा पेश गरेको एकीकृत मस्यौदामा प्रतिनिधि सभा र प्रदेश सभाको सदस्यका लागि पाँचवटा योग्यता तोकिएका छन् ।
नेपाली नागरिक हुनुपर्ने पहिलो सर्त छ । यसबाहेक उमेरको हद पनि तोकिएको छ । नैतिक पतन हुने फैजदारी कसुरमा सजायँ नपाएको, कुनै कानूनले अयोग्य नभनेको र कुनै लाभको पद धारण गरेको हुन नहुने उल्लेख छ । तर, शैक्षिक योग्यताबारे प्रस्तावित संविधान मौन छ ।
मस्यौदा समितिमा सभासदका लागि शैक्षिक योग्यता तोक्नेबारे छलफल नभएको होइन । शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ भन्ने मत पनि थियो । तर, राजनीतिक योग्यतालाई शैक्षिक योग्यतामा नाप्न मिल्दैन भनेर मन्त्री वा सभासद बन्नका लागि शैक्षिक योग्यता नतोकिएको समितिका एक सदस्यले अनलाइनखबरलाई बताए ।
यसअघिका संविधान र कानूनमा पनि सांसद वा मन्त्री बन्नका लागि शैक्षिक योग्यता आवश्यक पर्दैनथ्यो । विश्वमा प्रायः नेताका लागि शैक्षिक योग्यता तोक्ने चलन छैन । तर, कतिपयले भने खरदार हुन योग्यता चाहिएजस्तै नेताका लागि पनि निश्चित योग्यता तोकिनुपर्ने मत राख्दै आएका छन् ।
तपाईलाई कस्तो लाग्छ ? सांसद र मन्त्री हुनका लागि सवारी चालकलाई जस्तै शैक्षिक योग्यता तोक्नु ठीक कि नतोक्नु ठीक ? यो बहसको विषय हो ।
राजनीतिमा शिक्षाको अभाव खड्किँदोरहेछ : शान्ता चौधरी, पूर्वसभासद
Shanta-Chaudhary1शैक्षिक योग्यता आफैंमा महत्वपूर्ण कुरा हो । यसको अर्थ सभासद, मन्त्री हुनलाई शैक्षिक योग्यता तोकिएरै आउनुपर्छ भन्ने होइन ।
तर, म आफैं सभासद भएँ । संसदीय समितिको सभापति पनि भएँ । मीठै भाषण पनि गर्थेँ । तर, कुनै समयमा शिक्षाको अभाव खडि्कँदो रहेछ । कुनै कानूनको कुरा आउँछ, दफा उपदफाहरुको कुरा गर्नुपर्छ । लिखतहरु हुन्छन्, त्यस्तो बेला आफू चुकेको महसुस भयो र मैले फेरि विद्यालय गएर नै पढ्ने निर्णय गरेकी हुँ ।
हुन त राजनीतिमा लागेका सबै नेता पढेलेखेका छैनन् । कतिले अवसर पनि पाउनु भएन होला । तैपनि राजनीति गर्दा यसको अभाव महसुस हुँदोरहेछ ।
जनताको मन जित्नु नै योग्यता हो : सीता गुरुङ, कांग्रेस सभासद
प्रमाणपत्र भन्दा पनि क्षमता बढी महत्वपूर्ण हुन्छ । फिल्डमा काम गरेको छ, समाजमा सबैको मन जितेको छ भने उसलाई राजनीति गर्ने स्वतन्त्रता दिनुपर्छ
संविधानमा सांसद र मन्त्रीको शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ भन्ने कुरा उठेको थियो । न्यूनतम मापदण्ड भनेको एसएलसी पास हो भन्ने पनि आयो । अहिले पदहरुलाई मर्यादाको हिसावले जसरी हेर्नु पर्ने हो, नहेरिएको अवस्थामा न्यूनतम योग्यता राख्दा राम्रो हुन्छ भन्ने हो । तर, सबैमा लागू हुनुपर्छ ।
हामीकहाँ हरेक काम हचुवाका भरमा काम गरियो । सवारी चालकको लाइसेन्स लिन एसएलसी पास हुनुपर्ने प्रस्ताव आयो तर, कार्यान्वयन हुन सकेन । पत्रकार बन्न पनि यति नै शैक्षिक योग्यता चाहिन्छ भन्ने छैन । हामीले पनि राजनीति गर्न यति योग्यता चाहिन्छ भन्ने राखेका छैनौं ।
खासगरी जिम्मेवारी बहन गर्न सकेनन् भन्ने कोणबाट आलोचना हुने गरेको छ । तर, प्रमाणपत्र भन्दा पनि क्षमता बढी महत्वपूर्ण हुन्छ । फिल्डमा काम गरेको छ, समाजमा सबैको मन जितेको छ भने उसलाई राजनीति गर्ने स्वतन्त्रता दिनुपर्छ भन्ने भएर नै नयाँ संविधानमा शैक्षिक मापदण्ड राखिएन ।
प्रेम सुवाल, सभासद, नेमकिपा
राजनीति जागिरजस्तो होइन । जनताको सेवा गर्ने भनेर विभिन्न अनुभवबाट यो अघि बढ्छ । जनताको बीचमा काम गरेर जनताको समस्या थाहा भयो भने विश्वविद्यालयको डिग्री भएर राम्रो तर, बाध्यकारी हुनुहुँदैन ।source:nepalnews
अहिले संविधानसभामा पेश भएको प्रस्तावित नयाँ संविधानमा प्रतिनिधिसभा वा प्रदेशसभाको सदस्य बन्न कुनै शैक्षिक योग्यता तोकिएको छैन ।
हुन त राजनीतिज्ञलाई शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ कि पर्दैन भन्ने विश्वव्यापी बहसको विषय हो । राजनीतिक आन्दोलनमा खेेलेको भूमिकादेखि जेलनेल बसेकोलाई योग्यताका रुपमा हेर्ने प्रचलन रहँदै आएको छ ।
सुशील र ओलीको शैक्षिक योग्यता
सभासदहरुको परिचय पुस्तिकामा प्रधानमन्त्री सुशील कोइरालाको शैक्षिक योग्यता उल्लेख छैन । जानकारहरुका अनुसार उनले आइएसम्मको अध्ययन गरेका छन् । गिरिजाप्रसाद कोइरालाको पनि शैक्षिक योग्यता खासै धेरै थिएन ।
सुशीलपछि प्रधानमन्त्री बन्न लागेका केपी ओलीको पनि औपचारिक शैक्षिक योग्यता धेरै छैन । तर, सभासदको परिचयपुस्तिकामा उनको ओलीको शैक्षिक योग्यता अनररी पीएचडी लेखिएको छ । तर, कुन विषय र कहाँबाट भन्ने उल्लेख छैन ।
भारतमा मोदी र लालुको चर्चा
narendra modi and lalu prasad yadavराजनीतिलाई योग्यतासँग हेर्न हुँदैन भन्नेहरु भारतीय प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीलाई र विहारका पूर्वमुख्यमन्त्री लालुप्रसाद यादवलाई तुलना गर्ने गर्छन् । उनीहरुको तर्क छ, लालु धेरै पढेर पनि भ्रष्टाचारमा डुबेका छन् तर, मोदी कम पढेर पनि भारतकोे महान राजनीतिक छन् ।
यदि राजनीति गर्न कुनै योग्यता तोकिएको भए भारतले मोदी जस्ता प्रधानमन्त्री पाउने थिएन । वाल्यकालमा पितालाई रेलमा चिया बेच्न सघाएका मोदीले विद्यालय शिक्षामात्रै पार गरेका छन् । मोदीले दिल्ली विश्वविद्यालय पोलिटिकल साइन्समा डिग्री र गुजरात विश्वविद्यालयबाट अार्टमा मास्टर्सको प्रमाणपत्र पाएका छन् । तर, उनले कक्षा गएर अध्ययन गरेर नभइ ‘डिस्टेन्स एजुकेशन’ प्रणालीबाट लिएका हुन् ।
तर, पढेका सबै मानिस नेता भएपछि भ्रष्ट हुन्छन् भन्ने पनि होइन र कम पढेका सबै मानिस मोदी वा त्यस्तै कुनै सफल राजनेता बन्छन् भन्ने पनि छैन ।
के छ संविधानको प्रस्तावित व्यवस्था ?
मस्यौदा समितिले संविधानसभामा पेश गरेको एकीकृत मस्यौदामा प्रतिनिधि सभा र प्रदेश सभाको सदस्यका लागि पाँचवटा योग्यता तोकिएका छन् ।
नेपाली नागरिक हुनुपर्ने पहिलो सर्त छ । यसबाहेक उमेरको हद पनि तोकिएको छ । नैतिक पतन हुने फैजदारी कसुरमा सजायँ नपाएको, कुनै कानूनले अयोग्य नभनेको र कुनै लाभको पद धारण गरेको हुन नहुने उल्लेख छ । तर, शैक्षिक योग्यताबारे प्रस्तावित संविधान मौन छ ।
मस्यौदा समितिमा सभासदका लागि शैक्षिक योग्यता तोक्नेबारे छलफल नभएको होइन । शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ भन्ने मत पनि थियो । तर, राजनीतिक योग्यतालाई शैक्षिक योग्यतामा नाप्न मिल्दैन भनेर मन्त्री वा सभासद बन्नका लागि शैक्षिक योग्यता नतोकिएको समितिका एक सदस्यले अनलाइनखबरलाई बताए ।
यसअघिका संविधान र कानूनमा पनि सांसद वा मन्त्री बन्नका लागि शैक्षिक योग्यता आवश्यक पर्दैनथ्यो । विश्वमा प्रायः नेताका लागि शैक्षिक योग्यता तोक्ने चलन छैन । तर, कतिपयले भने खरदार हुन योग्यता चाहिएजस्तै नेताका लागि पनि निश्चित योग्यता तोकिनुपर्ने मत राख्दै आएका छन् ।
तपाईलाई कस्तो लाग्छ ? सांसद र मन्त्री हुनका लागि सवारी चालकलाई जस्तै शैक्षिक योग्यता तोक्नु ठीक कि नतोक्नु ठीक ? यो बहसको विषय हो ।
राजनीतिमा शिक्षाको अभाव खड्किँदोरहेछ : शान्ता चौधरी, पूर्वसभासद
Shanta-Chaudhary1शैक्षिक योग्यता आफैंमा महत्वपूर्ण कुरा हो । यसको अर्थ सभासद, मन्त्री हुनलाई शैक्षिक योग्यता तोकिएरै आउनुपर्छ भन्ने होइन ।
तर, म आफैं सभासद भएँ । संसदीय समितिको सभापति पनि भएँ । मीठै भाषण पनि गर्थेँ । तर, कुनै समयमा शिक्षाको अभाव खडि्कँदो रहेछ । कुनै कानूनको कुरा आउँछ, दफा उपदफाहरुको कुरा गर्नुपर्छ । लिखतहरु हुन्छन्, त्यस्तो बेला आफू चुकेको महसुस भयो र मैले फेरि विद्यालय गएर नै पढ्ने निर्णय गरेकी हुँ ।
हुन त राजनीतिमा लागेका सबै नेता पढेलेखेका छैनन् । कतिले अवसर पनि पाउनु भएन होला । तैपनि राजनीति गर्दा यसको अभाव महसुस हुँदोरहेछ ।
जनताको मन जित्नु नै योग्यता हो : सीता गुरुङ, कांग्रेस सभासद
प्रमाणपत्र भन्दा पनि क्षमता बढी महत्वपूर्ण हुन्छ । फिल्डमा काम गरेको छ, समाजमा सबैको मन जितेको छ भने उसलाई राजनीति गर्ने स्वतन्त्रता दिनुपर्छ
संविधानमा सांसद र मन्त्रीको शैक्षिक योग्यता तोक्नुपर्छ भन्ने कुरा उठेको थियो । न्यूनतम मापदण्ड भनेको एसएलसी पास हो भन्ने पनि आयो । अहिले पदहरुलाई मर्यादाको हिसावले जसरी हेर्नु पर्ने हो, नहेरिएको अवस्थामा न्यूनतम योग्यता राख्दा राम्रो हुन्छ भन्ने हो । तर, सबैमा लागू हुनुपर्छ ।
हामीकहाँ हरेक काम हचुवाका भरमा काम गरियो । सवारी चालकको लाइसेन्स लिन एसएलसी पास हुनुपर्ने प्रस्ताव आयो तर, कार्यान्वयन हुन सकेन । पत्रकार बन्न पनि यति नै शैक्षिक योग्यता चाहिन्छ भन्ने छैन । हामीले पनि राजनीति गर्न यति योग्यता चाहिन्छ भन्ने राखेका छैनौं ।
खासगरी जिम्मेवारी बहन गर्न सकेनन् भन्ने कोणबाट आलोचना हुने गरेको छ । तर, प्रमाणपत्र भन्दा पनि क्षमता बढी महत्वपूर्ण हुन्छ । फिल्डमा काम गरेको छ, समाजमा सबैको मन जितेको छ भने उसलाई राजनीति गर्ने स्वतन्त्रता दिनुपर्छ भन्ने भएर नै नयाँ संविधानमा शैक्षिक मापदण्ड राखिएन ।
प्रेम सुवाल, सभासद, नेमकिपा
राजनीति जागिरजस्तो होइन । जनताको सेवा गर्ने भनेर विभिन्न अनुभवबाट यो अघि बढ्छ । जनताको बीचमा काम गरेर जनताको समस्या थाहा भयो भने विश्वविद्यालयको डिग्री भएर राम्रो तर, बाध्यकारी हुनुहुँदैन ।source:nepalnews
काठमाडौं, २३ असार । सडकमा सुनचाँदीका टुक्रा खसेपछि बहराइचमा ट्राफिक जाम भएको छ ।
भारतको यूपी राज्यस्थित बहराइच जिल्लामा एक्कासी एक मोटरसाइकलबाट भारी मात्रामा सुन र चाँदीको टुक्रा खसेपछि सडकमा टिप्नेको घुईचो लागेको हो । मोटरसाइकलबाट सुनचाँदीका टुक्रा खस्दै गरेको देखेपछि गाउँलेहरु टिप्नका लागि उर्लेर सडकमा आएका थिए ।
बहराइचबाट नानापारातिर गइरहेको एक युवकको मोटरसाइकलमा राखिएको बन्द झोलाबाट यो गहना खसेको थियो । झोलामा चाँदी र सुनका साना–साना गहना थिए । जुन सडकमा लगातार खसिरहेका थिए ।
त्यसका हिरा मोतीका टुक्रा पनि भेटिएका थिए । पुरै सडक फरक फरक मोतीले भरिएको थियो । त्यहाँका स्थानीयले कम्पतीमा पनि करोडौंको सुन सडकबाट पाएको भारतीय सञ्चारमाध्यमले उल्लेख गरेका छन् । source:pardesikhabar
भारतको यूपी राज्यस्थित बहराइच जिल्लामा एक्कासी एक मोटरसाइकलबाट भारी मात्रामा सुन र चाँदीको टुक्रा खसेपछि सडकमा टिप्नेको घुईचो लागेको हो । मोटरसाइकलबाट सुनचाँदीका टुक्रा खस्दै गरेको देखेपछि गाउँलेहरु टिप्नका लागि उर्लेर सडकमा आएका थिए ।
त्यसका हिरा मोतीका टुक्रा पनि भेटिएका थिए । पुरै सडक फरक फरक मोतीले भरिएको थियो । त्यहाँका स्थानीयले कम्पतीमा पनि करोडौंको सुन सडकबाट पाएको भारतीय सञ्चारमाध्यमले उल्लेख गरेका छन् । source:pardesikhabar
२२ असार, काठमाडौं । रुसी वैज्ञानिक कन्स्टेन्टिन कोरोटकोवले तस्बिर खिच्ने एउटा यस्तो तरिकाको विकास गरेका छन् जसमा मरेपछि आत्मा शरिरबाट निस्केको देख्न सकिन्छ ।
कोरोटकोभका अनुसार ग्याँस डिसचार्ज भिजुअलाइजेसन मेथड प्रयोग गरेर किरलियन फोटोग्राफीको उन्नत प्रविधिलाई हेर्न सकिन्छ । यो प्रविधिमार्फत आत्माले शरिरलाई छोडेको देख्न सकिन्छ । प्रविधिको उपयोग गरेर अन्तरआत्मालाई कैद गर्नुः उनी भन्छन्, ‘
केही यस्ता प्रविधिहरु छन् जसलाई प्रयोग गरेर अचम्मित गरिदिने खालको फोटो र भिडियो बनाउन सकिन्छ ।’ जीवन शक्तिलाई गुमाउनुः नाइटो र टाउकोबाट उठेर आत्मा जागेको यो फोटोमा देख्न सकिन्छ । पेट र मुटुको हिस्साबाट यो छायाचित्रमा आत्मा अन्तसम्म गइरहेको देख्न सकिन्छ । मानसिक चिकित्साबाट आफ्नो वास्तविक अनुहार देखाउनुः ऊर्जा इमेजिङ प्रविधिबाट सबै प्रकारको निगरानीका लागि र वास्तविक समयमा निदान गर्नका लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ । यसका साथै यसले मानसिक शक्ति हो कि धोका हो भन्ने बारे पनि जानकारी दिन्छ । source .khabardabali
फेसबुकको बढ्दो नयाँ प्रविधि र उपलब्धीहरुले यसको लोकप्रियता बढाई रहेको छ। यसमा थुप्रै परिवर्तनहरु पनि आइरहेका छन्। केही समयअघि मात्र यसले आफ्नो लोगोमा परिवर्तन गरेको थियो। यसैक्रममा अहिले आएर यसले फेरि आफ्नो ‘फ्रेन्ड्स’ आइकन परिवर्तन गरेको छ। यसको वेबसाइट र एप दुवैमा यो परिवर्तन देख्न पाइन्छ।
किन गरियाे यसमा परिवर्तन?
यो आइकनलाई अहिलेसम्म कसैले वास्ता गरेको थिएन होला तर फेसबुक डिजाइन म्यानेजर क्याट्लिन विनरले यसलाई ध्यानपूर्वक हेरिन् र यसमा भएको केही कमजोरी पत्ता लगाइन्।
विनरले यो आइकनमा पुरुषको संकेत सामान्य पाइन् तर महिलाको संकेत भने उनलाई अलि भिन्न र असामान्य लाग्यो। पुरुषको संकेतात्मक चित्र महिलाको भन्दा अगाडि राखिएको छ जसले महिलाको संकेतात्मक चित्र पुरुषकोभन्दा सानो देखिन्छ।
यसले महिला पुरुषको छाँयामा परेको जस्तो देखिने भएको र यसलाई बराबर बनाउनका लागि यसको परिवर्तन गरेको विनरले बताएकी छन्।
यसका लागि उनले थुप्रै डिजाइनहरु गरेको र पुरुष र महिलाको छुट्टाछुट्टै आइकन बनाउन प्रयास गर्दा नमिलेकाले अन्त्यमा बराबर आकारको महिला, पुरुषको आकृति राखेको बताइएको छ।
यो परिवर्तन विस्तारै विश्वव्यापीरुपमा आउने बताइएको छ। तत्कालै सबै एकाउण्टमा यो परिवर्तन नआउने पनि बताइएको छ। source kinmel.setopati
किन गरियाे यसमा परिवर्तन?
यो आइकनलाई अहिलेसम्म कसैले वास्ता गरेको थिएन होला तर फेसबुक डिजाइन म्यानेजर क्याट्लिन विनरले यसलाई ध्यानपूर्वक हेरिन् र यसमा भएको केही कमजोरी पत्ता लगाइन्।
विनरले यो आइकनमा पुरुषको संकेत सामान्य पाइन् तर महिलाको संकेत भने उनलाई अलि भिन्न र असामान्य लाग्यो। पुरुषको संकेतात्मक चित्र महिलाको भन्दा अगाडि राखिएको छ जसले महिलाको संकेतात्मक चित्र पुरुषकोभन्दा सानो देखिन्छ।
यसले महिला पुरुषको छाँयामा परेको जस्तो देखिने भएको र यसलाई बराबर बनाउनका लागि यसको परिवर्तन गरेको विनरले बताएकी छन्।
यसका लागि उनले थुप्रै डिजाइनहरु गरेको र पुरुष र महिलाको छुट्टाछुट्टै आइकन बनाउन प्रयास गर्दा नमिलेकाले अन्त्यमा बराबर आकारको महिला, पुरुषको आकृति राखेको बताइएको छ।
यो परिवर्तन विस्तारै विश्वव्यापीरुपमा आउने बताइएको छ। तत्कालै सबै एकाउण्टमा यो परिवर्तन नआउने पनि बताइएको छ। source kinmel.setopati
हिन्दु शास्त्र अनुसार शिवलाई संहारकर्ता भनिन्छ, ब्रह्मा सृष्टीकर्ता अनि विष्णु पालनकर्ता। शिवको तीन नेत्र छ, शरीर भरि खरानी धसेका, घाँटीमा सर्प अनि बस्नको लागि बाघको छाला। शिवलाई उनको रिसको कारणले पनि जानिन्छ। तपाईलाई थाहा छ शिवको जन्म कसरी भयो?
शिवको जन्मको पछाडी निकै रोचक कथा छ।
एक दिन ब्रह्मा र विष्णु एकअर्कामा को शक्तिशाली भन्दै विवाद गर्दै थिए। त्यस्तैमा एउटा प्रज्वलित स्तम्भ प्रकट भयो। सजिव त्यो स्तम्भको जरा र हाँगा कहासम्म फैलिएको थाहा पाउन मुस्किल थियो। ब्रह्मा र विष्णु निकै उत्सुक हुँदै त्यो स्तम्भको जरा र हाँगा कहाँसम्म फैलिएको छ भनि खोज्न निस्किए। तत्कालै ब्रह्मा हाँसको रुप लिएर उड्दै उक्त स्तम्भको टुप्पो खोज्न निस्किए अनि विष्णु जमिन खोतल्न थाले रुप परिवर्तन गरेर।
निकै समयसम्म खोज्दा पनि न त टुप्पो नै फेला पर्यो न त त्यसको जरा नै। निकै लखतरान भएर ब्रह्मा र विष्णु पुनः पहिलेकै ठाँउमा फर्के। त्यस पश्चात शिव उक्त स्तम्भबाट प्रकट भए। अनि ब्रह्मा र विष्णुले चाल पाए कि ब्रह्माण्डमा अर्को तेस्रो ठुलो शक्ति पनि छ।
शिवको जीवनशैली
शिव साधारण देवता हैनन। निकै शक्तिशाली देवता भएकै कारण उनको भुमिका धेरै छ। संहारकर्ता भएकाले उनको रुप निकै डरलाग्दा पनि छन्। बरदान दिने सन्दर्भमा निकै उदार पनि छन् शिव। उनी आफ्नो समयको अधिकतम समय हिमालय क्षेत्रमा ध्यान गरेर बिताउँछन्।
ताण्डव नृत्य
शिवको नाच, ताण्डव नृत्य निकै प्रख्यात छ हिन्दु शास्त्रहरुमा। ताण्वड नृत्य सत्य र उपेक्षाको टकराव हो। यो नृत्यले शिवभक्तहरुबाट दुखः पार गराउँछ भन्ने विश्वास गरिन्छ।
संहारकर्ता नै रक्षक
समुन्द्र मन्थन गर्दा निस्किएको कालकुट विष पिएर शिवले संसार बचाएको कुरा धार्मिक ग्रन्थहरुमा पढ्न पाइन्छ। विष पिए लगतै शिवको गला निलो भएको थियो। त्यसपछि उनको नाम निलकण्ठ पनि रहन गएको थियो।
शिवले संसारलाई गरेका अर्को महत्वपुर्ण कार्यमा गंगालाई आफ्नो बसमा पार्नु पनि एक थियो। पहिले गंगा स्वर्गमा मात्र बग्दथिइन्, पृथ्वी सुख्खा अनि बाँझो थियो। एक सन्तले गंगाको धार परिवर्तन गर्न प्रयत्न गरे। यसको बदलामा गंगाले ठुला ठुला छालले झन् उपद्रो मच्चाउने डर भयो। तर त्यसैबखत शिव स्वर्ग र पृथ्वीको बिचमा आए अनि गंगालाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिए। त्यसपश्चात गंगाको बहाव शिवले नियन्त्रण गरे। अनि पृथ्वीमा पनि गंगाजल बग्न थाल्यो।source:npheadlines
शिवको जन्मको पछाडी निकै रोचक कथा छ।
निकै समयसम्म खोज्दा पनि न त टुप्पो नै फेला पर्यो न त त्यसको जरा नै। निकै लखतरान भएर ब्रह्मा र विष्णु पुनः पहिलेकै ठाँउमा फर्के। त्यस पश्चात शिव उक्त स्तम्भबाट प्रकट भए। अनि ब्रह्मा र विष्णुले चाल पाए कि ब्रह्माण्डमा अर्को तेस्रो ठुलो शक्ति पनि छ।
शिवको जीवनशैली
शिव साधारण देवता हैनन। निकै शक्तिशाली देवता भएकै कारण उनको भुमिका धेरै छ। संहारकर्ता भएकाले उनको रुप निकै डरलाग्दा पनि छन्। बरदान दिने सन्दर्भमा निकै उदार पनि छन् शिव। उनी आफ्नो समयको अधिकतम समय हिमालय क्षेत्रमा ध्यान गरेर बिताउँछन्।
ताण्डव नृत्य
शिवको नाच, ताण्डव नृत्य निकै प्रख्यात छ हिन्दु शास्त्रहरुमा। ताण्वड नृत्य सत्य र उपेक्षाको टकराव हो। यो नृत्यले शिवभक्तहरुबाट दुखः पार गराउँछ भन्ने विश्वास गरिन्छ।
संहारकर्ता नै रक्षक
समुन्द्र मन्थन गर्दा निस्किएको कालकुट विष पिएर शिवले संसार बचाएको कुरा धार्मिक ग्रन्थहरुमा पढ्न पाइन्छ। विष पिए लगतै शिवको गला निलो भएको थियो। त्यसपछि उनको नाम निलकण्ठ पनि रहन गएको थियो।
शिवले संसारलाई गरेका अर्को महत्वपुर्ण कार्यमा गंगालाई आफ्नो बसमा पार्नु पनि एक थियो। पहिले गंगा स्वर्गमा मात्र बग्दथिइन्, पृथ्वी सुख्खा अनि बाँझो थियो। एक सन्तले गंगाको धार परिवर्तन गर्न प्रयत्न गरे। यसको बदलामा गंगाले ठुला ठुला छालले झन् उपद्रो मच्चाउने डर भयो। तर त्यसैबखत शिव स्वर्ग र पृथ्वीको बिचमा आए अनि गंगालाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिए। त्यसपश्चात गंगाको बहाव शिवले नियन्त्रण गरे। अनि पृथ्वीमा पनि गंगाजल बग्न थाल्यो।source:npheadlines
तपाइलाई भविष्यवाणीमा कति को विश्वास लाग्छ? विश्वास लागे पनि नलागे पनि जब केही भविष्यवाणीहरु पुरा हुन्छन् तब भने एक छिन रनभुल्लमा पारिदिन्छ अनि भनिन्छ, “हैन होला! त्यसरी भविष्य देख्न कहाँ सकिन्छ र?” यहाँ केही यस्ता घटनाहरु छन् जसको लागि घटना हुनु भन्दा पहिल्यै घटनाको बारेमा अनुमान लगाइसकिएको थियो।
टाइटानिक डुब्ने
सन् १९०९ मार्च ३१ मा थोमस एन्ड्रियुजले डिजाइन गरि बनाइएको टाइटानिक त्यो बेलाको सबैभन्दा ठुलो पानीजहाज थियो। सन् १९१२ अप्रिल १५ मा उत्तरी आन्ध्र महासागरमा रातीको समयमा बरफको ठुलो ढिक्कासंग ठोक्किदाँ टाइटानिक डुबेको थियो। ५२,३१० टन को यो पानीजहाज डुब्दा १५०० भन्दा बढी मानिसको ज्यान गएको थियो, जसमा २,२२४ जना यात्रु थिए।
सन् १८६१ सेप्टेम्बर ३० मा जन्मेका मोर्गान रोवर्टसन १९ औ शताब्दीमा छोटा कथाहरु लेख्ने प्रख्यात कथाकार थिए। सन् १८९८ मा उनले लेखेको ‘फुटिलिटी’ किताबमा टीटान नामक ठुलो पानीजहाज डुबेको कथा थियो। किताबको टिटान र टाइटानिक आकारमा उस्तै र उत्रै थिए। दुवै पानीजहाज ‘डुब्न नसक्ने’ पानीजहानको रुपमा लिइएको थियो। कथामा पनि पानीजहाज बरफकै ढिक्कामा ठोकिएर डुबेको थियो। दुवै पानीजहाजको गति २० नट भन्दा बढी थियो। कथामा पानीजहाज डुब्दा आधा जस्तो यात्री डुबेको प्रसंग थियो। यो कथा लेखेको १४ वर्ष पछि टाइटानिक पानीजहाज त्यसरी नै डुब्यो।
हिटलरको जन्मको भविष्वाणी
सन् १५०३ को डिसेम्बरमा फ्रान्समा जन्मिएका थिए नोस्ट्राडमस। उनले विभिन्न भविष्यवाणी गरेका थिए। हिटलरको जम्मको बारेमा पनि उनले १५ औ शताब्दीमै भविष्यवाणी गरेका थिए। उनले पश्चिमी युरोपमा गरिब परिवारमा एक बालको जन्म हुने र उसको जिब्रोले नै धेरै मानिसलाइ बसमा पार्ने अनुमान गरेका थिए। उक्त व्यक्तिको नाम ‘हिस्टर’ हुने भनि नोस्ट्राडमसले भविष्यवाणी गरेका थिए।
हिटलर बोल्न र भाषण गर्नमा अत्यन्त क्षमतावान मानिन्थ्ये।सन् १८८९ २० अप्रिलमा अष्ट्रिया, हंगेरीमा जन्मेका हिटलर नाजी पार्टीका प्रमुख थिए। सन् १९३३ देखि १९४५ सम्म जर्मनका चान्स्लर रहेका उनी निरकुंश शासक थिए। हिटलरले सन् १९४५ ३० अप्रिलमा आफैले गोली हानी आत्महत्या गरेका थिए। नोस्ट्राडमसले १५ अौ शताब्दीमा गरेका भविष्यवाणी जुन पुरा हुदैछन्
हिरोसिमा र नागासाकीको बमबारी
एच. जी वेल्सले आफ्नो लेख ‘द वर्ल्ड सेट फ्रि इन १९१४’ मार्फत निकै ठुलो मानिने हिरोसिमा र नागासाकीको बमबारी र त्यसको क्षतिको बारेमा भविष्यवाणी गरेका थिए। त्यहाँ आणविक बम पड्काइनु भन्दा ३० वर्ष अगाडी लेखिएको उक्त लेखमा आणविक बमको बारेमा प्रसंग निकालेका थिए। साथै उक्त ठाँउमा बर्षौसम्म बस्न नमिल्ने हुने बारेपनि उल्लेख गरेका थिए।
ज्वालामुखी, सुनामी र क्याट्रिना आँधी
१,८३३ मानिसको ज्यान लिने गरि सन् २००५ अगस्ट २३ बाट ३१ सम्मको अवधिमा उत्तर पूर्वी अमेरिकामा आएको आँधीलाइ क्याट्रिना आँधीको नाम दिइएको थियो। अमेरिकाको इतिहासको ५ ज्यानमारा आँधी मध्ये एउटा आँधी हो क्याट्रिना आँधी।
पालमर नामक एक व्यक्तिले यो आँधीको पहिल्यै भविष्यवाणी गरेका थिए, जसबाट उनी चर्चित पनि भएका थिए। साथै डिसेम्बर २६, २००४ मा हिन्द महासागरमा ज्वालामुखी विस्फोट पछिको सुनामी आउछ भनि भविष्यवाणी गरेका थिए उनले। यो सुनामीले १४ देशका २३०,००० मानिसको ज्यान लिएको थियो।
अब्राहम लिङ्कनको सपना अनि उनको हत्या
अब्राहम लिंङ्कन, जो त्यो बेला अमेरिकाका राष्ट्रपति थिए, उनलाइ एउटा नाटकघरमा नाटक हेर्दै गर्दा गोली हानी हत्या गरिएको थियो। उनी सन् १८६५ अप्रिल १४ मा ‘आवर अमेरिकन कजन’ नामक नाटक हेर्दै थिए ‘फोर्ड थिएटर’ नामक नाटक घरमा।
यो घटनाको करिब दुइ हप्ता अगाडीनै अब्राहम लिंकनले आफ्नो हत्या भएको सपना देखेको कुरा बताएका थिए। जब सपनामा सबै मानिसहरु दुखी देखिन्थे, उनले गार्डलाइ सोधे, ‘ह्वाइट हाउसमा कसको मृत्यु भएको?’ गार्डले जवाफ दिए, ‘राष्ट्रपति! उनको हत्या गरियो!’
त्यो बेला चर्किरहेको गृह युद्धले गर्दा उनलाइ परेको दवाबको असरले पनि उनले यस्तो सपना देख्ने गरेको बताइन्छ।
इन्टरनेट
इ एम फ्रोस्टरले सन् १९०९ मा एक कथा लेखेका थिए, ‘द मेसिन स्टप्स’ जसमा उनले भविष्यमा मानिसहरु एकअर्कामा कसरी कुराकारी गर्नेछन् भनि लेखेका थिए, अहिलेको इन्टरनेटको बारेमा। कसरी मानिसहरु इन्टरनेटमा भुल्नेछन्, ‘भर्चुअल’ सम्बन्ध कति सङ्ख्यामा बढ्छ र वास्तविक सम्बन्धबाट मानिसहरु कसरी टाढा हुन्छन् भनि कथामा लेखिएको छ।
विश्व, सञ्चारको सुविधाको कारण कति सानो महसुस हुन्छ भनि कथामा बताइएको छ। अनि संसार वास्वविक सम्बन्ध अनि कुराकानीको कमीले कति निरश हुन्छ भनि कथाले बताएको छ।
उनले कथा लेखेको बेला इन्टरनेटको कुनै कुरा विश्वमा उब्जेको थिएन। सन् १९६० पछि अमरेकी सरकारले कम्प्युटरको नेटवर्कबाट सञ्चार सजिलो होस् भनि अनुसन्धान गरेपछि इन्टरनेट तर्फ विस्तारै विश्व अगाडी बढेको थियो।
चन्द्रमामा मानिसको अवतरण
सन् १८६५ मा भर्नेले ‘फ्रम द अर्थ टु द मुन’ मा चन्द्रमामा जाने घटनाको बारेमा लेखेका थिए। जसमा उनले रकेटको आकार, कति जना मानिस जानेछन्, कुन ठाँउमा अवतरण हुनेछन्, चन्द्रमा पुग्न रकेटमा कति समय लाग्नेछ , अनि अन्तरिक्षमा जाँदा महसुस हुने तौलविहिनता (weightlessness) को बारेमा लेखेका थिए।
करिब १०० वर्ष पछि, सन् १९६९ जुलाइ २० मा एपोलो ११ रेकेटमा निल आर्मस्ट्रङ र वज अल्ड्रिन पृथ्वीबाट ६ घण्टाको यात्रा पछि मानव इतिहासमा पहिलो पटक चन्द्रमामा पाइला टेकेका थिए।source taja khabar
सन् १९०९ मार्च ३१ मा थोमस एन्ड्रियुजले डिजाइन गरि बनाइएको टाइटानिक त्यो बेलाको सबैभन्दा ठुलो पानीजहाज थियो। सन् १९१२ अप्रिल १५ मा उत्तरी आन्ध्र महासागरमा रातीको समयमा बरफको ठुलो ढिक्कासंग ठोक्किदाँ टाइटानिक डुबेको थियो। ५२,३१० टन को यो पानीजहाज डुब्दा १५०० भन्दा बढी मानिसको ज्यान गएको थियो, जसमा २,२२४ जना यात्रु थिए।
सन् १८६१ सेप्टेम्बर ३० मा जन्मेका मोर्गान रोवर्टसन १९ औ शताब्दीमा छोटा कथाहरु लेख्ने प्रख्यात कथाकार थिए। सन् १८९८ मा उनले लेखेको ‘फुटिलिटी’ किताबमा टीटान नामक ठुलो पानीजहाज डुबेको कथा थियो। किताबको टिटान र टाइटानिक आकारमा उस्तै र उत्रै थिए। दुवै पानीजहाज ‘डुब्न नसक्ने’ पानीजहानको रुपमा लिइएको थियो। कथामा पनि पानीजहाज बरफकै ढिक्कामा ठोकिएर डुबेको थियो। दुवै पानीजहाजको गति २० नट भन्दा बढी थियो। कथामा पानीजहाज डुब्दा आधा जस्तो यात्री डुबेको प्रसंग थियो। यो कथा लेखेको १४ वर्ष पछि टाइटानिक पानीजहाज त्यसरी नै डुब्यो।
हिटलरको जन्मको भविष्वाणी
सन् १५०३ को डिसेम्बरमा फ्रान्समा जन्मिएका थिए नोस्ट्राडमस। उनले विभिन्न भविष्यवाणी गरेका थिए। हिटलरको जम्मको बारेमा पनि उनले १५ औ शताब्दीमै भविष्यवाणी गरेका थिए। उनले पश्चिमी युरोपमा गरिब परिवारमा एक बालको जन्म हुने र उसको जिब्रोले नै धेरै मानिसलाइ बसमा पार्ने अनुमान गरेका थिए। उक्त व्यक्तिको नाम ‘हिस्टर’ हुने भनि नोस्ट्राडमसले भविष्यवाणी गरेका थिए।
हिटलर बोल्न र भाषण गर्नमा अत्यन्त क्षमतावान मानिन्थ्ये।सन् १८८९ २० अप्रिलमा अष्ट्रिया, हंगेरीमा जन्मेका हिटलर नाजी पार्टीका प्रमुख थिए। सन् १९३३ देखि १९४५ सम्म जर्मनका चान्स्लर रहेका उनी निरकुंश शासक थिए। हिटलरले सन् १९४५ ३० अप्रिलमा आफैले गोली हानी आत्महत्या गरेका थिए। नोस्ट्राडमसले १५ अौ शताब्दीमा गरेका भविष्यवाणी जुन पुरा हुदैछन्
हिरोसिमा र नागासाकीको बमबारी
एच. जी वेल्सले आफ्नो लेख ‘द वर्ल्ड सेट फ्रि इन १९१४’ मार्फत निकै ठुलो मानिने हिरोसिमा र नागासाकीको बमबारी र त्यसको क्षतिको बारेमा भविष्यवाणी गरेका थिए। त्यहाँ आणविक बम पड्काइनु भन्दा ३० वर्ष अगाडी लेखिएको उक्त लेखमा आणविक बमको बारेमा प्रसंग निकालेका थिए। साथै उक्त ठाँउमा बर्षौसम्म बस्न नमिल्ने हुने बारेपनि उल्लेख गरेका थिए।
ज्वालामुखी, सुनामी र क्याट्रिना आँधी
१,८३३ मानिसको ज्यान लिने गरि सन् २००५ अगस्ट २३ बाट ३१ सम्मको अवधिमा उत्तर पूर्वी अमेरिकामा आएको आँधीलाइ क्याट्रिना आँधीको नाम दिइएको थियो। अमेरिकाको इतिहासको ५ ज्यानमारा आँधी मध्ये एउटा आँधी हो क्याट्रिना आँधी।
पालमर नामक एक व्यक्तिले यो आँधीको पहिल्यै भविष्यवाणी गरेका थिए, जसबाट उनी चर्चित पनि भएका थिए। साथै डिसेम्बर २६, २००४ मा हिन्द महासागरमा ज्वालामुखी विस्फोट पछिको सुनामी आउछ भनि भविष्यवाणी गरेका थिए उनले। यो सुनामीले १४ देशका २३०,००० मानिसको ज्यान लिएको थियो।
अब्राहम लिङ्कनको सपना अनि उनको हत्या
अब्राहम लिंङ्कन, जो त्यो बेला अमेरिकाका राष्ट्रपति थिए, उनलाइ एउटा नाटकघरमा नाटक हेर्दै गर्दा गोली हानी हत्या गरिएको थियो। उनी सन् १८६५ अप्रिल १४ मा ‘आवर अमेरिकन कजन’ नामक नाटक हेर्दै थिए ‘फोर्ड थिएटर’ नामक नाटक घरमा।
यो घटनाको करिब दुइ हप्ता अगाडीनै अब्राहम लिंकनले आफ्नो हत्या भएको सपना देखेको कुरा बताएका थिए। जब सपनामा सबै मानिसहरु दुखी देखिन्थे, उनले गार्डलाइ सोधे, ‘ह्वाइट हाउसमा कसको मृत्यु भएको?’ गार्डले जवाफ दिए, ‘राष्ट्रपति! उनको हत्या गरियो!’
त्यो बेला चर्किरहेको गृह युद्धले गर्दा उनलाइ परेको दवाबको असरले पनि उनले यस्तो सपना देख्ने गरेको बताइन्छ।
इन्टरनेट
इ एम फ्रोस्टरले सन् १९०९ मा एक कथा लेखेका थिए, ‘द मेसिन स्टप्स’ जसमा उनले भविष्यमा मानिसहरु एकअर्कामा कसरी कुराकारी गर्नेछन् भनि लेखेका थिए, अहिलेको इन्टरनेटको बारेमा। कसरी मानिसहरु इन्टरनेटमा भुल्नेछन्, ‘भर्चुअल’ सम्बन्ध कति सङ्ख्यामा बढ्छ र वास्तविक सम्बन्धबाट मानिसहरु कसरी टाढा हुन्छन् भनि कथामा लेखिएको छ।
विश्व, सञ्चारको सुविधाको कारण कति सानो महसुस हुन्छ भनि कथामा बताइएको छ। अनि संसार वास्वविक सम्बन्ध अनि कुराकानीको कमीले कति निरश हुन्छ भनि कथाले बताएको छ।
उनले कथा लेखेको बेला इन्टरनेटको कुनै कुरा विश्वमा उब्जेको थिएन। सन् १९६० पछि अमरेकी सरकारले कम्प्युटरको नेटवर्कबाट सञ्चार सजिलो होस् भनि अनुसन्धान गरेपछि इन्टरनेट तर्फ विस्तारै विश्व अगाडी बढेको थियो।
चन्द्रमामा मानिसको अवतरण
सन् १८६५ मा भर्नेले ‘फ्रम द अर्थ टु द मुन’ मा चन्द्रमामा जाने घटनाको बारेमा लेखेका थिए। जसमा उनले रकेटको आकार, कति जना मानिस जानेछन्, कुन ठाँउमा अवतरण हुनेछन्, चन्द्रमा पुग्न रकेटमा कति समय लाग्नेछ , अनि अन्तरिक्षमा जाँदा महसुस हुने तौलविहिनता (weightlessness) को बारेमा लेखेका थिए।
करिब १०० वर्ष पछि, सन् १९६९ जुलाइ २० मा एपोलो ११ रेकेटमा निल आर्मस्ट्रङ र वज अल्ड्रिन पृथ्वीबाट ६ घण्टाको यात्रा पछि मानव इतिहासमा पहिलो पटक चन्द्रमामा पाइला टेकेका थिए।source taja khabar
तपाईंले टेलिभिजनमा डब्लुडब्लुइ रेसलिङ हेर्ने गर्नुभएको छ ? पक्कै हेर्नुभएको होला । त्यसमा रेसलरहरुले देखाउने चर्तिकला हेरेर अचम्भित पनि हुनुभएको होला । तर, तपाईंलाई थाहा नहुन सक्छन्, डब्लुडब्लुई रेस्लिङका दृष्यहरु अक्सर पुर्वनियोजित र स्क्रिप्टमा आधारित हुन्छन् ।
हुन पनि रेसलिङमा अक्सर देखाइने गरेका दृष्यहरु निकै अपत्यारिला हुन्छन् । एउटाले थापिरहन्छ, अर्कोले हानीरहन्छ । कहिले यति क्रुर भिडन्त हून्छ कि रेसलरहरु रगतपच्छे हुन्छन् । हातगोडाले मात्र नभएर कुर्सीले पनि हान्छन् । ठूलो पहलमान सानो पहलमानसित सहजै पराजित हुन्छ । एउटाले टोकेर अर्कोको मासु नै लुछिदिन्छ । यस्ता दृष्यहरु कति वास्तविक हुन् त ? यहाँ पाँच वटा प्रश्नको जवाफ दिइएको छ ।
भिडन्त कति सत्य हो ?
वल्र्ड रेस्लिङ इन्टरटेनमेन्ट (डब्लुडब्लुइ) ले खेलाउने रेसलिङको लागि लेखकहरु भर्ति गरेको हुन्छ । ती लेखकले रेसलिङको स्क्रिप्ट लेख्छन् । कसले-कसलाई कसरी पिट्ने भन्ने पहिल्यै तय हुन्छ । यो स्टेज नाटक जस्तै हो । पहलमानले स्क्रिप्टभन्दा बाहिर गएर कुनै मुभ बनाएको खण्डमा सबै गडबड हुन्छ ।
पहलमानले कति पैसा पाउछन् ?
भिडन्त नै पूर्वनियोजित हुने भएकोले रेसलिङ खेल्ने पहलमानहरुको काम नाटकका कलाकारको जस्तै हुन्छ । उनीहरुले आफ्नो ‘भूमिका’ को आधारमा पैसा लिन्छन् । भूमिका लामो र कठिन छ भने जित्नेले भन्दा हार्नेले बढी पैसा पाउछन् । यसैगरी पहलमानको स्टार भ्यालुको आधारमा पनि उनीहरुको मूल्य तय हुन्छ ।
चोट र रगतहरु के हुन् ?
रेसलिङका क्रममा लाग्ने चोट र शरीरबाट बग्ने रगत भने वास्तविक हो । सिनेमामा जस्तो नक्कली चोट देखाउने र रगतजस्तो केमिकल प्रयोग गर्ने मौका यहाँ हुन्न । भिडन्तकै क्रममा कहिलेकाही पहलमानहरु गम्भीर घाइते हुने अवस्था पनि आउछ । तर, रगत छादेको दृष्य भने नक्कली हो । यसका लागि पहलमानले ‘ब्लड क्याप्सुल’ मुखमा हालेका हुन्छन् ।
कसले गराउछ प्रतियोगीता ?
डब्लुडब्लुइको इभेन्टमा विन्स म्याकमहोनलाई मालिकको रुपमा प्रस्तुत गरिएको हुन्छ । तर वास्तविकता यो हो कि डब्लुडब्लुइ एउटा पब्लिक लिमिटेड कम्पनी हो । म्याकमहोन सो कम्पनीका सिइओ हुन् र कम्पनीमा उनको ५२ प्रतिशत सेयर छ ।source:rochakkhabar
भिडन्त कति सत्य हो ?
वल्र्ड रेस्लिङ इन्टरटेनमेन्ट (डब्लुडब्लुइ) ले खेलाउने रेसलिङको लागि लेखकहरु भर्ति गरेको हुन्छ । ती लेखकले रेसलिङको स्क्रिप्ट लेख्छन् । कसले-कसलाई कसरी पिट्ने भन्ने पहिल्यै तय हुन्छ । यो स्टेज नाटक जस्तै हो । पहलमानले स्क्रिप्टभन्दा बाहिर गएर कुनै मुभ बनाएको खण्डमा सबै गडबड हुन्छ ।
पहलमानले कति पैसा पाउछन् ?
भिडन्त नै पूर्वनियोजित हुने भएकोले रेसलिङ खेल्ने पहलमानहरुको काम नाटकका कलाकारको जस्तै हुन्छ । उनीहरुले आफ्नो ‘भूमिका’ को आधारमा पैसा लिन्छन् । भूमिका लामो र कठिन छ भने जित्नेले भन्दा हार्नेले बढी पैसा पाउछन् । यसैगरी पहलमानको स्टार भ्यालुको आधारमा पनि उनीहरुको मूल्य तय हुन्छ ।
चोट र रगतहरु के हुन् ?
रेसलिङका क्रममा लाग्ने चोट र शरीरबाट बग्ने रगत भने वास्तविक हो । सिनेमामा जस्तो नक्कली चोट देखाउने र रगतजस्तो केमिकल प्रयोग गर्ने मौका यहाँ हुन्न । भिडन्तकै क्रममा कहिलेकाही पहलमानहरु गम्भीर घाइते हुने अवस्था पनि आउछ । तर, रगत छादेको दृष्य भने नक्कली हो । यसका लागि पहलमानले ‘ब्लड क्याप्सुल’ मुखमा हालेका हुन्छन् ।
कसले गराउछ प्रतियोगीता ?
डब्लुडब्लुइको इभेन्टमा विन्स म्याकमहोनलाई मालिकको रुपमा प्रस्तुत गरिएको हुन्छ । तर वास्तविकता यो हो कि डब्लुडब्लुइ एउटा पब्लिक लिमिटेड कम्पनी हो । म्याकमहोन सो कम्पनीका सिइओ हुन् र कम्पनीमा उनको ५२ प्रतिशत सेयर छ ।source:rochakkhabar
२२ असार, काठमाडौं । कार्यक्रम थियो अमर न्यौपाने लिखित ‘करोडौं कस्तुरी’ किताबको बिमोचन । हरिवंश आचार्यलाई पात्र बनाएर लेखिएको किताब बिमोचनमा वक्ताका रुपमा बोलाइएका थिए उनै हरिवंश ।
हरिवंशले करिब २५ मिनेट लामो भाषण गरे । तर, त्यो भाषण कम ठट्टा बढी थियो । ठट्यौलीले भरिएको हरिवंशको मन्तव्य भरी प्रज्ञा भवन खचाखच हलमा हाँसो र ताली गुञ्जिरह्यो ।
विश्वज्योति माविमा पढेर यत्तिको भएँ
हरिवंश आचार्यले सुरुमा आफ्नो बाल्यकाल सुनाए । उनका अनुसार बा-आमाले उनलाई ठूलो पुरेत बनाउने आकांक्षा राखेका थिए ।
‘हाम्रो पनि कथा छ’ भन्ने नाटकमा अलि लामो र सभ्य रोल पाएँ । त्यो हेरेर बडामहारानी धेरै नै हाँस्नुभएछ । उहाँ कृपापूर्वक त्यसरी हाँसिदिनाले मेरो तलव महिनाको एक सय रुपैयाँ बढ्यो ।
तर, उनी भने बा-आमाको सपनालाई पन्छाउदै म संस्कृत विद्यालय विद्यालयबाट भागेर सिनेमा हल जान्थे । उनले अघि भने-सिनेमा घरलाई नै मैले आफ्नो विद्यालय बनाएँ । जयनेपाल चित्रघरलाई जयनेपाल माध्यमिक विद्यालयका रुपमा लिएँ । रञ्जना हल मेरो लागि रञ्जना उच्चमावि बनिदियो । विश्वज्योति हललाई विश्वज्योति विश्वविद्यालय मानेँ ।
ती विद्यालय र विश्वविद्यालयमा मैले धेरै पढेँ । साह्रै ध्यान दिएर, मन लगाएर पढेँ । त्यहाँ मेरा गुरुहरु हुनुहुन्थ्यो जितेन्द्र, राजेश खन्ना, अमिताभ बच्चन । गुरुआमाहरु हुनुहुन्थ्यो, हेमामालिनी, सायरा बानु । (हाँसो र तालीको फोहरा छुट्यो)
उनले सुनाउँदै गए, सिनेमा हलमा पढेको ज्ञान मैले पछि पद्मोदय बिद्यालयमा उपयोग गरेँ । सैद्धान्तिक कक्षा जयनेपाल माविमा लिन्थेँ, अनि प्राक्टिकल पद्मोदयमा गर्थेँ । प्राक्टिकल पनि सित्तैमा गर्दिनथेँ । एक सिफ्टको एक रुपैयाँ लिन्थे । मेरो प्रयोगात्मक कक्षा सञ्चालन गर्ने स्थान पद्मोदयको चौर थियो ।
म अरु विद्यार्थीलाई आफूले हेरेका सिनेमाका कथा सुनाउँथे । विथ एक्सन, विथ डायलग, विथ फाइट, विथ डान्स । एकै जनाले यति धेरै विधा सम्हाल्नु गाह्रो काम थियो । तर, आखिर काम हो गाह्रो मानेर भएन । कहिलेकाहीँ दिनमा ३-४ सिफ्टसम्मको ओभरटाइइम पनि गर्थे । (हाँसो)
कस्तुरी छर्न थाल्दा एसएलसीले झापड हान्यो
बाल्यकाल सुनाएपछि उनले एसएलसीमा पाएको असफलता सुनाए । थाहा नपाउने किसिमले आफूसित भएको सानो ‘कस्तुरी’ छर्ने मौका पाएको उनले बताए ।
उनले भने-‘यता कस्तुरी छर्न थाल्दा उता एसएलसी परिक्षाले मलाई वर्षेनी झापड हिर्कायो । तीन वर्ष लगातार एसएलसीको झापड खाएँ । एसएलसी गुल्टिएपछि मैले जसरी पनि पैसा कमाउनुपर्ने भयो ।
गाइजात्रा गर्ने क्रममा नै मैले अझ ठूलो कस्तुरी भएको मान्छे भेट्टाएँ । उहाँको नाम हो मदनकृष्ण श्रेष्ठ ।
त्यसपछि रेडियो नेपालको माइकमा कस्तुरी छर्न पाइन्छ कि भनेरे चहारेँ । मेरो आदरणीय दाजू जितेन्द्र महत दाईले मौका दिलाउनुभो । आदरणीय गुरु हरिप्रसाद रिमालजी रेडियो नेपालमा नाटक निर्देशक हुनुहुन्थ्यो । म एकदम दुब्लो-पातलो थिएँ । स्वर पनि नछिप्पिएको मरञ्च्यासेँ थियो । मलाई नोकरको छोटो रोल प्राप्त भयो ।
पछि त नोकरको रोलमा राम्रैसित स्थापित भएँ । जितेन्द्र दाईले त मलाई नोकरको रोल नराखी नाटक नै लेख्न छोडन्नुभो । उनले अघि भने-‘उहाँले नै पछि मलाई राष्ट्रिय नाचघरमा लिएर जानुभो । त्यहाँ पहिलोचोटी अमरसिंह भन्ने नाटकमा सानो भूमिका पाएँ । त्यो बेला राजारानीलाई नाटकहरु देखाउने चलन थियो ।
राजाका सचिव नारायणप्रसाद श्रेष्ठज्यूले मलाई औंल्याएर यो भाई एकदम राम्रो छ है भनेर त्यतिबेलाका राष्ट्रिय नाचघरका महाप्रवन्धक नगेन्द्रप्रसाद काफ्लेलाई भनिदिनुभो । उहाँले त्यति शब्द भन्दिनाले मैले करार सेवाबाट अस्थाई सेवामा जागिर खान पाएँ ।
पछि जितेन्द्र दाईले लेख्नुभएको ‘हाम्रो पनि कथा छ’ भन्ने नाटकमा अलि लामो र सभ्य रोल पाएँ । त्यो हेरेर बडामहारानी धेरै नै हाँस्नुभएछ । उहाँ कृपापूर्वक त्यसरी हाँसिदिनाले मेरो तलव महिनाको एक सय रुपैयाँ बढ्यो । ५-६ महिनापछि रानी फेरि नाटक हेर्न आउनुभो । फेरि कृपापूर्वक मज्जाले हाँसिदिनुभो । र, फेरि मेरो तलव एक सय रुपैयाँ थपियो । यसरी मेरो कस्तुरीको रेट मासिक चार सय रुपैयाँ पुग्यो ।
जब ठूलो कस्तुरी भेटियो …
हरिबंश अब अलिक गम्भीर बने । तर, उनले आफ्नो कुरा ठट्यौली शैलीमा राख्दै मदन कृष्ण श्रेष्ठसँगको भेटलाई ठूलो कस्तुरी भएको मन्छे भेट्टाएको बताए ।
उनले भने-‘प्रज्ञाभवन गाइजात्रा महोत्सवमा चार वर्ष आफ्नो प्रस्तुति गरेँ । गाइजात्रा गर्ने क्रममा नै मैले अझ ठूलो कस्तुरी भएको मान्छे भेट्टाएँ । उहाँको नाम हो मदनकृष्ण श्रेष्ठ । (तालीको गड्गडाहट) मदनकृष्ण दाई र मेरो कस्तुरी मिलाएर दुई पोको कस्तुरी हुन पुग्यौं । त्यसपछि पछाडी फर्केर हेर्नुपरेको छैन ।’
-केही बेर मौन रहेपछि हरिबंशले सन्दर्भ बदले । संसार एसएलसीमा डिस्टिसन ल्याउने र फस्र्ट डिभिजन ल्याउनेको मात्रै होइन । जस्ट पास र फेल हुनेको पनि हो । पास हुनेको मात्रै होइन फेल हुनेको पनि धेरै ठूलो आवश्यकता छ यो संसारमा । व्यवसायीक शिक्षामा हामी रुची लिदैनौं, घोकन्ते शिक्षामा मात्रै ध्यान दिन्छौं । हामीलाई खरदार-सुब्बाको जागिर चाहिएको छ । तर, एउटा डकर्मी र सिकर्मीले दिनमा १५ सयदेखि २ हजार कमाउछ । जबकी खरदार-सुब्बाको तलब घुसबाहेक १५-१६ हजार मात्रै हुन्छ ।
हामीले डकर्मी भन्ने टेलिसिरियल बनाएका थियौं । डकर्मी भन्नासाथै फाटेको सुरुवाल र प्वाल परेको टोली लगाउने मैलोधैलो मानिसको याद आउछ । तर त्यो सिरियलको डकर्मी आफ्नो पेशालाई इज्जत दिन्छ ।
उ मोटरसाइकल चढेर कार्यस्थलमा आउँछ । एप्रोन र पञ्जा लगाएर काम गर्छ । बेलुका घर जाँदा पानीले नुहाएर सफा लुगा लगाउँछ र एप्रोनलाई पोको पारेर लैजान्छ । धेरै पढेको मान्छेले मात्रै संसार जित्ने भए बिल गेट्स विश्वकै धनी मान्छे हुँदैनथे होलान् । हामी नपढेकाहरु विल गेट्सको नाममा गौरव गरौं ।
हरिवंश ठट्टाको अर्को राउण्ड
यो समाजमा त चोरको पनि ठूलो भूमिका छ । हामीले बनाएको अभिनन्दन सिरियलमा पुलिसले चोरलाई सम्मान गर्छ । तपाईंहरुकै कारणले हाम्रो रोजीरोटी चलेको छ भनेर ढोग्छ । चोरले लामो भाषण दिन्छ । उसले भन्छ : हामी चोरले गर्दा आज देशमा पुलिसले जागिर खान पाएका छन् । जहान, छोराछोरी पाल्न सकेका छन् ।
चोर नभएका भए झ्यालमा गि्रल नै लगाउनु पर्दैनथ्यो । हामीले गर्दा नै देशमा यति धेरै ग्रील उद्योगहरु खुलेका छन् । वेल्डिङ गर्दा कति मान्छेका आँखा चट् हुन्छन् । त्यसले गर्दा कति आँखाका डाक्टरले काम पाएका छन् । कति चश्मा पसलहरु खुलेका छन् । आँखाका डाक्टरलाई घर भाडामा दिँदा कति घरबेटीहरुले भात खान पाएका छन् ।
हामी नभएका भए घरमा पातला-पातला गाह्रो लगाउने थिए । ठूलो-ठूलो गाह्रो लगाउनुपर्दैनथ्यो । ठूलो गाह्रो लगाउनाले कति धेरै इंट्टा उद्योगहरु खुलेका छन् । सिमेन्ट उद्योगहरु चलेका छन् । रोडा, बालुवाहरुका लागि क्रसर उद्योग स्थापना भएका छन् । रोडा-बालुवा ढुवानीका लागि गाडीहरु चलेका छन् । गाडीहरु चल्नाले पेट्रोलपम्म खुलेका छन् । पञ्चट टाल्ने वर्कसपहरु खुलेका छन् ।
यो सबै नभएको भए मजदुरको अवस्था के हुन्थ्यो ? मजदुरको क्रयशक्ति घटेको भए किसानको उत्पादन कसले किनेर खान्थ्यो ? किसानले उत्पादन गरेको चिज बिक्री नभए मल कारखाना बन्द हुन्छन् । कोल्ड स्टोरहरु बन्द हुन्छन् । विजुली खपत हुदैन । विजुली खपत नभए विद्युत प्राधिकरण बन्द हुन्छ । विद्युत प्राधिकरण बन्द भए वल्र्ड बैंक, एशियन डिभलपमेन्ट बैंकले लगानी कहाँ गर्छन् ? यिनीहरुको लगानी भित्रिएन भने डिपार्टमेन्ट स्टोरहरु कसले किन्ने ? गाडीहरु कसले चढ्ने ? चोरहरुले गर्दा नै बैंकहरु खो ल्नुपरेको हो । नत्र मान्छेले घरमै पैसा राख्थे । बैंक नभएको भए उद्योगमा कसले लगानी गर्थ्यो ?
मेरो किताब अमर गिरीले लेखेको पनि भने
त्यसपछि हरिवंश किताबको प्रसंगमा फर्के । उनले भने, नपढेको मान्छेको संसारमा धेरै ठूलो काम छ भन्ने सन्देश यो किताबले दिएको छ । नेपालमा अहिलेसम्म जिउँदो मान्छेलाई पात्र बनाएर कसैले लेखेको छैन । मलाई पनि किताब आउने अघिल्लो दिन सुइकिन्छु कि भन्ने डर लागेको थियो । धन्न बाँचेको छु ।
म पनि लेखक भइटोपलेको मान्छे । मेरो किताब त कस्तो भयो भने अलि साहित्य बुझेका एकजनाले पनि राम्रो छ भनेनन् । तर, कहिल्यै किताब नपढ्ने र साहित्य नबुझेकाहरुले दोहोर्याई तेहेर्याइ पढ्नुभएको पाएँ । फाइन पि्रन्ट खुशी छ । नत्र फाइनपि्रन्टका साथीहरु मलाई भेट्दा उज्याले मुख लाउनुहुन्नथ्यो होला । म पनि खुशी छु लेखक हुन पाएर ।
कतिले त चिना हराएको मान्छे मैले लेखेको होइन अमर गिरीले लेखेको हो पनि भने । उहाँले सम्पादन गर्नुभएको हो । अब उहाँ आफैंले लेखेको किताब पढ्नुस् । यो किताब आˆनो नाइटोमा रहेको कस्तूरी नचिनेका करोडौं मान्छेहरुको कथा हो ।
यसमा रहेको एउटा असफल पात्र, जसको अनुहार र व्यवहार मसँग मिल्छ र नाम पनि हरिवंश नै छ, उसलाई भेट्न पाए एउटा प्रहशनमा भूमिका दिन चाहन्थेँ । मदन दाइसँग कुरा गरेर ‘मह’ मा अर्को ह मिसाएर अर्को ‘महह’ बनाउन सकिन्थ्यो ।source:onlinekhabar
हरिवंशले करिब २५ मिनेट लामो भाषण गरे । तर, त्यो भाषण कम ठट्टा बढी थियो । ठट्यौलीले भरिएको हरिवंशको मन्तव्य भरी प्रज्ञा भवन खचाखच हलमा हाँसो र ताली गुञ्जिरह्यो ।
हरिवंश आचार्यले सुरुमा आफ्नो बाल्यकाल सुनाए । उनका अनुसार बा-आमाले उनलाई ठूलो पुरेत बनाउने आकांक्षा राखेका थिए ।
‘हाम्रो पनि कथा छ’ भन्ने नाटकमा अलि लामो र सभ्य रोल पाएँ । त्यो हेरेर बडामहारानी धेरै नै हाँस्नुभएछ । उहाँ कृपापूर्वक त्यसरी हाँसिदिनाले मेरो तलव महिनाको एक सय रुपैयाँ बढ्यो ।
तर, उनी भने बा-आमाको सपनालाई पन्छाउदै म संस्कृत विद्यालय विद्यालयबाट भागेर सिनेमा हल जान्थे । उनले अघि भने-सिनेमा घरलाई नै मैले आफ्नो विद्यालय बनाएँ । जयनेपाल चित्रघरलाई जयनेपाल माध्यमिक विद्यालयका रुपमा लिएँ । रञ्जना हल मेरो लागि रञ्जना उच्चमावि बनिदियो । विश्वज्योति हललाई विश्वज्योति विश्वविद्यालय मानेँ ।
ती विद्यालय र विश्वविद्यालयमा मैले धेरै पढेँ । साह्रै ध्यान दिएर, मन लगाएर पढेँ । त्यहाँ मेरा गुरुहरु हुनुहुन्थ्यो जितेन्द्र, राजेश खन्ना, अमिताभ बच्चन । गुरुआमाहरु हुनुहुन्थ्यो, हेमामालिनी, सायरा बानु । (हाँसो र तालीको फोहरा छुट्यो)
उनले सुनाउँदै गए, सिनेमा हलमा पढेको ज्ञान मैले पछि पद्मोदय बिद्यालयमा उपयोग गरेँ । सैद्धान्तिक कक्षा जयनेपाल माविमा लिन्थेँ, अनि प्राक्टिकल पद्मोदयमा गर्थेँ । प्राक्टिकल पनि सित्तैमा गर्दिनथेँ । एक सिफ्टको एक रुपैयाँ लिन्थे । मेरो प्रयोगात्मक कक्षा सञ्चालन गर्ने स्थान पद्मोदयको चौर थियो ।
म अरु विद्यार्थीलाई आफूले हेरेका सिनेमाका कथा सुनाउँथे । विथ एक्सन, विथ डायलग, विथ फाइट, विथ डान्स । एकै जनाले यति धेरै विधा सम्हाल्नु गाह्रो काम थियो । तर, आखिर काम हो गाह्रो मानेर भएन । कहिलेकाहीँ दिनमा ३-४ सिफ्टसम्मको ओभरटाइइम पनि गर्थे । (हाँसो)
कस्तुरी छर्न थाल्दा एसएलसीले झापड हान्यो
बाल्यकाल सुनाएपछि उनले एसएलसीमा पाएको असफलता सुनाए । थाहा नपाउने किसिमले आफूसित भएको सानो ‘कस्तुरी’ छर्ने मौका पाएको उनले बताए ।
उनले भने-‘यता कस्तुरी छर्न थाल्दा उता एसएलसी परिक्षाले मलाई वर्षेनी झापड हिर्कायो । तीन वर्ष लगातार एसएलसीको झापड खाएँ । एसएलसी गुल्टिएपछि मैले जसरी पनि पैसा कमाउनुपर्ने भयो ।
गाइजात्रा गर्ने क्रममा नै मैले अझ ठूलो कस्तुरी भएको मान्छे भेट्टाएँ । उहाँको नाम हो मदनकृष्ण श्रेष्ठ ।
त्यसपछि रेडियो नेपालको माइकमा कस्तुरी छर्न पाइन्छ कि भनेरे चहारेँ । मेरो आदरणीय दाजू जितेन्द्र महत दाईले मौका दिलाउनुभो । आदरणीय गुरु हरिप्रसाद रिमालजी रेडियो नेपालमा नाटक निर्देशक हुनुहुन्थ्यो । म एकदम दुब्लो-पातलो थिएँ । स्वर पनि नछिप्पिएको मरञ्च्यासेँ थियो । मलाई नोकरको छोटो रोल प्राप्त भयो ।
पछि त नोकरको रोलमा राम्रैसित स्थापित भएँ । जितेन्द्र दाईले त मलाई नोकरको रोल नराखी नाटक नै लेख्न छोडन्नुभो । उनले अघि भने-‘उहाँले नै पछि मलाई राष्ट्रिय नाचघरमा लिएर जानुभो । त्यहाँ पहिलोचोटी अमरसिंह भन्ने नाटकमा सानो भूमिका पाएँ । त्यो बेला राजारानीलाई नाटकहरु देखाउने चलन थियो ।
राजाका सचिव नारायणप्रसाद श्रेष्ठज्यूले मलाई औंल्याएर यो भाई एकदम राम्रो छ है भनेर त्यतिबेलाका राष्ट्रिय नाचघरका महाप्रवन्धक नगेन्द्रप्रसाद काफ्लेलाई भनिदिनुभो । उहाँले त्यति शब्द भन्दिनाले मैले करार सेवाबाट अस्थाई सेवामा जागिर खान पाएँ ।
पछि जितेन्द्र दाईले लेख्नुभएको ‘हाम्रो पनि कथा छ’ भन्ने नाटकमा अलि लामो र सभ्य रोल पाएँ । त्यो हेरेर बडामहारानी धेरै नै हाँस्नुभएछ । उहाँ कृपापूर्वक त्यसरी हाँसिदिनाले मेरो तलव महिनाको एक सय रुपैयाँ बढ्यो । ५-६ महिनापछि रानी फेरि नाटक हेर्न आउनुभो । फेरि कृपापूर्वक मज्जाले हाँसिदिनुभो । र, फेरि मेरो तलव एक सय रुपैयाँ थपियो । यसरी मेरो कस्तुरीको रेट मासिक चार सय रुपैयाँ पुग्यो ।
जब ठूलो कस्तुरी भेटियो …
हरिबंश अब अलिक गम्भीर बने । तर, उनले आफ्नो कुरा ठट्यौली शैलीमा राख्दै मदन कृष्ण श्रेष्ठसँगको भेटलाई ठूलो कस्तुरी भएको मन्छे भेट्टाएको बताए ।
उनले भने-‘प्रज्ञाभवन गाइजात्रा महोत्सवमा चार वर्ष आफ्नो प्रस्तुति गरेँ । गाइजात्रा गर्ने क्रममा नै मैले अझ ठूलो कस्तुरी भएको मान्छे भेट्टाएँ । उहाँको नाम हो मदनकृष्ण श्रेष्ठ । (तालीको गड्गडाहट) मदनकृष्ण दाई र मेरो कस्तुरी मिलाएर दुई पोको कस्तुरी हुन पुग्यौं । त्यसपछि पछाडी फर्केर हेर्नुपरेको छैन ।’
-केही बेर मौन रहेपछि हरिबंशले सन्दर्भ बदले । संसार एसएलसीमा डिस्टिसन ल्याउने र फस्र्ट डिभिजन ल्याउनेको मात्रै होइन । जस्ट पास र फेल हुनेको पनि हो । पास हुनेको मात्रै होइन फेल हुनेको पनि धेरै ठूलो आवश्यकता छ यो संसारमा । व्यवसायीक शिक्षामा हामी रुची लिदैनौं, घोकन्ते शिक्षामा मात्रै ध्यान दिन्छौं । हामीलाई खरदार-सुब्बाको जागिर चाहिएको छ । तर, एउटा डकर्मी र सिकर्मीले दिनमा १५ सयदेखि २ हजार कमाउछ । जबकी खरदार-सुब्बाको तलब घुसबाहेक १५-१६ हजार मात्रै हुन्छ ।
हामीले डकर्मी भन्ने टेलिसिरियल बनाएका थियौं । डकर्मी भन्नासाथै फाटेको सुरुवाल र प्वाल परेको टोली लगाउने मैलोधैलो मानिसको याद आउछ । तर त्यो सिरियलको डकर्मी आफ्नो पेशालाई इज्जत दिन्छ ।
उ मोटरसाइकल चढेर कार्यस्थलमा आउँछ । एप्रोन र पञ्जा लगाएर काम गर्छ । बेलुका घर जाँदा पानीले नुहाएर सफा लुगा लगाउँछ र एप्रोनलाई पोको पारेर लैजान्छ । धेरै पढेको मान्छेले मात्रै संसार जित्ने भए बिल गेट्स विश्वकै धनी मान्छे हुँदैनथे होलान् । हामी नपढेकाहरु विल गेट्सको नाममा गौरव गरौं ।
हरिवंश ठट्टाको अर्को राउण्ड
यो समाजमा त चोरको पनि ठूलो भूमिका छ । हामीले बनाएको अभिनन्दन सिरियलमा पुलिसले चोरलाई सम्मान गर्छ । तपाईंहरुकै कारणले हाम्रो रोजीरोटी चलेको छ भनेर ढोग्छ । चोरले लामो भाषण दिन्छ । उसले भन्छ : हामी चोरले गर्दा आज देशमा पुलिसले जागिर खान पाएका छन् । जहान, छोराछोरी पाल्न सकेका छन् ।
चोर नभएका भए झ्यालमा गि्रल नै लगाउनु पर्दैनथ्यो । हामीले गर्दा नै देशमा यति धेरै ग्रील उद्योगहरु खुलेका छन् । वेल्डिङ गर्दा कति मान्छेका आँखा चट् हुन्छन् । त्यसले गर्दा कति आँखाका डाक्टरले काम पाएका छन् । कति चश्मा पसलहरु खुलेका छन् । आँखाका डाक्टरलाई घर भाडामा दिँदा कति घरबेटीहरुले भात खान पाएका छन् ।
हामी नभएका भए घरमा पातला-पातला गाह्रो लगाउने थिए । ठूलो-ठूलो गाह्रो लगाउनुपर्दैनथ्यो । ठूलो गाह्रो लगाउनाले कति धेरै इंट्टा उद्योगहरु खुलेका छन् । सिमेन्ट उद्योगहरु चलेका छन् । रोडा, बालुवाहरुका लागि क्रसर उद्योग स्थापना भएका छन् । रोडा-बालुवा ढुवानीका लागि गाडीहरु चलेका छन् । गाडीहरु चल्नाले पेट्रोलपम्म खुलेका छन् । पञ्चट टाल्ने वर्कसपहरु खुलेका छन् ।
यो सबै नभएको भए मजदुरको अवस्था के हुन्थ्यो ? मजदुरको क्रयशक्ति घटेको भए किसानको उत्पादन कसले किनेर खान्थ्यो ? किसानले उत्पादन गरेको चिज बिक्री नभए मल कारखाना बन्द हुन्छन् । कोल्ड स्टोरहरु बन्द हुन्छन् । विजुली खपत हुदैन । विजुली खपत नभए विद्युत प्राधिकरण बन्द हुन्छ । विद्युत प्राधिकरण बन्द भए वल्र्ड बैंक, एशियन डिभलपमेन्ट बैंकले लगानी कहाँ गर्छन् ? यिनीहरुको लगानी भित्रिएन भने डिपार्टमेन्ट स्टोरहरु कसले किन्ने ? गाडीहरु कसले चढ्ने ? चोरहरुले गर्दा नै बैंकहरु खो ल्नुपरेको हो । नत्र मान्छेले घरमै पैसा राख्थे । बैंक नभएको भए उद्योगमा कसले लगानी गर्थ्यो ?
मेरो किताब अमर गिरीले लेखेको पनि भने
त्यसपछि हरिवंश किताबको प्रसंगमा फर्के । उनले भने, नपढेको मान्छेको संसारमा धेरै ठूलो काम छ भन्ने सन्देश यो किताबले दिएको छ । नेपालमा अहिलेसम्म जिउँदो मान्छेलाई पात्र बनाएर कसैले लेखेको छैन । मलाई पनि किताब आउने अघिल्लो दिन सुइकिन्छु कि भन्ने डर लागेको थियो । धन्न बाँचेको छु ।
म पनि लेखक भइटोपलेको मान्छे । मेरो किताब त कस्तो भयो भने अलि साहित्य बुझेका एकजनाले पनि राम्रो छ भनेनन् । तर, कहिल्यै किताब नपढ्ने र साहित्य नबुझेकाहरुले दोहोर्याई तेहेर्याइ पढ्नुभएको पाएँ । फाइन पि्रन्ट खुशी छ । नत्र फाइनपि्रन्टका साथीहरु मलाई भेट्दा उज्याले मुख लाउनुहुन्नथ्यो होला । म पनि खुशी छु लेखक हुन पाएर ।
कतिले त चिना हराएको मान्छे मैले लेखेको होइन अमर गिरीले लेखेको हो पनि भने । उहाँले सम्पादन गर्नुभएको हो । अब उहाँ आफैंले लेखेको किताब पढ्नुस् । यो किताब आˆनो नाइटोमा रहेको कस्तूरी नचिनेका करोडौं मान्छेहरुको कथा हो ।
यसमा रहेको एउटा असफल पात्र, जसको अनुहार र व्यवहार मसँग मिल्छ र नाम पनि हरिवंश नै छ, उसलाई भेट्न पाए एउटा प्रहशनमा भूमिका दिन चाहन्थेँ । मदन दाइसँग कुरा गरेर ‘मह’ मा अर्को ह मिसाएर अर्को ‘महह’ बनाउन सकिन्थ्यो ।source:onlinekhabar
यूनिसेफको सहयोगमा रेडियोे नेपालवाट प्रशारण हुँदै आएको कार्यक्रम ‘भन्दै सुन्दै’मा सहभागी कलाकारलाई धादिङ प्रहरीले सोधपुछ गरेर छाडेको छ ।
गायिका कोमल वलि, हाँस्य कलाकार केदार घिमिरे र जितु नेपालसँग प्रहरीले सोधपुछ गरेको थियो । आयोजक संस्थाले कार्यक्रमवारे पुर्वसूचना दिन बिर्सेकाले सीडीओ कार्यलयले आफुहरुलाई बोलाएको गायिका कोमल वलीले जानकारी दिईन् । ‘जिल्लामा कार्यक्रम हुँदा सीडीओ र प्रहरीले चासो राख्नु स्वभाविक हो हामीलाई पनि प्रहरी प्रमुख र सीडीओ सापले सोध्नु भयो ।’ अनलाईनखबरसँग कुरा गर्दै कोमलले भनिन् । नीलकण्ठ उच्चमावि प्राङ्गणमा कार्यक्रम भएको थियो भने कार्यक्रम सकिएपछि सहभागी कलाकारसँग प्रहरीले सोधपुछ गरेको थियो । भूकम्प प्रभावित वालवालिकाको लागि सुरु भएको ‘भन्दै सुन्दै ‘कार्यक्रम नुवाकोट, धादिङ, गोरखा लगायतका जिल्लामा सुरु भएको छ ।
सोमबार, आषाढ २१,
एक खुट्टाले नाचेर सयौंको वाही वाही कमाएकी रोमा न्यौपाने प्रहरी खोरमा पुगेकी छिन् । आज बिहानै सोह्रखुट्टे प्रहरीले उनलाई पक्राउ गरेर काठमाडौं प्रहरी कार्यालयमा बुझाएको छ । उनले आफ्ना पती चिरन शर्मा पोखरेललाई प्रयोग गरेर करोडौं ठगेको आरोपमा पक्राउ गरिएको बताइएको छ । ठगिएकाहरुले दिएको लिखित जाहेरीका आधारमा मान्छे ठगेको र नक्कली संस्था भ्याड नेपाल खोलेर कारोबार गरेको आरोपमा प्रहरीले पक्राउ गरेको हो । प्रहरीले पक्राउ गर्दा रोमा न्यौपानेले ‘मैले पैसा लिएको छैन’ भन्दै बच्न खोजेकी थिईन । तर प्रहरीले उनलाई ‘ब्यक्तिबाट नलिएपनि तपाईंले भ्याड नेपाल भन्ने संस्था खोलेर दर्तानै नगरि त्यही संस्थाको नाममा रकम असुल्ने गर्नु भएको रहेछ नी त’ भन्दै पक्राउ गरेको बताइएको छ ।
युवा तथा खेलकूद मन्त्रालयले गत वर्षभरि उत्क्रिष्ठ काम गरेको भन्दै ३७ जनाको नाम सार्वजनिक गरेको थियो । ती ३७ जनामध्ये पुरस्कृत हुने युवाको छनौटमा यि रोमा न्यौपानेपनि थिइन । मन्त्रालयले आजै उनलाई पुरस्कार दिने कार्यक्रम घोषणा गरेको थियो । तर, पुरस्कार थाप्न नपाउँदै उनलाई आजै प्रहरीले पक्राउ गर्यो ।
लामो समयदेखी रोमा न्यौपानेले पती चिरन शर्माको नाममा अबैध कारोबार गर्दै आएकी थिइन् । भ्याड नेपाल मेरो होइन भन्ने तर आफ्नो लोकप्रियतालाई प्रयोग गरेर समर्थक र शुभचिन्तकहरुलाई भ्याड नेपालले गरेको रेस्टुरा ब्यवसाय, ट्राभल एजेन्सी र लघु बैंकिङमा लगानी गर्न लोभ्याउने गर्दै आएकी थिइन् ।
पीडितहरुले जाहेरी दिएपछि पक्राउ हुनबाट बच्न उनीहरुले दलका नेता र प्राहरी स्रोतलाइ समेत प्रभाव पार्न खोजेको बुझिएको छ । उनीहरुले न्युज अभियन डट कम अनलाइन समेत चलाउँदै आएको बुझिएको छ ।
एक खुट्टाले नाचेर सयौंको वाही वाही कमाएकी रोमा न्यौपाने प्रहरी खोरमा पुगेकी छिन् । आज बिहानै सोह्रखुट्टे प्रहरीले उनलाई पक्राउ गरेर काठमाडौं प्रहरी कार्यालयमा बुझाएको छ । उनले आफ्ना पती चिरन शर्मा पोखरेललाई प्रयोग गरेर करोडौं ठगेको आरोपमा पक्राउ गरिएको बताइएको छ । ठगिएकाहरुले दिएको लिखित जाहेरीका आधारमा मान्छे ठगेको र नक्कली संस्था भ्याड नेपाल खोलेर कारोबार गरेको आरोपमा प्रहरीले पक्राउ गरेको हो । प्रहरीले पक्राउ गर्दा रोमा न्यौपानेले ‘मैले पैसा लिएको छैन’ भन्दै बच्न खोजेकी थिईन । तर प्रहरीले उनलाई ‘ब्यक्तिबाट नलिएपनि तपाईंले भ्याड नेपाल भन्ने संस्था खोलेर दर्तानै नगरि त्यही संस्थाको नाममा रकम असुल्ने गर्नु भएको रहेछ नी त’ भन्दै पक्राउ गरेको बताइएको छ ।युवा तथा खेलकूद मन्त्रालयले गत वर्षभरि उत्क्रिष्ठ काम गरेको भन्दै ३७ जनाको नाम सार्वजनिक गरेको थियो । ती ३७ जनामध्ये पुरस्कृत हुने युवाको छनौटमा यि रोमा न्यौपानेपनि थिइन । मन्त्रालयले आजै उनलाई पुरस्कार दिने कार्यक्रम घोषणा गरेको थियो । तर, पुरस्कार थाप्न नपाउँदै उनलाई आजै प्रहरीले पक्राउ गर्यो ।
लामो समयदेखी रोमा न्यौपानेले पती चिरन शर्माको नाममा अबैध कारोबार गर्दै आएकी थिइन् । भ्याड नेपाल मेरो होइन भन्ने तर आफ्नो लोकप्रियतालाई प्रयोग गरेर समर्थक र शुभचिन्तकहरुलाई भ्याड नेपालले गरेको रेस्टुरा ब्यवसाय, ट्राभल एजेन्सी र लघु बैंकिङमा लगानी गर्न लोभ्याउने गर्दै आएकी थिइन् ।
पीडितहरुले जाहेरी दिएपछि पक्राउ हुनबाट बच्न उनीहरुले दलका नेता र प्राहरी स्रोतलाइ समेत प्रभाव पार्न खोजेको बुझिएको छ । उनीहरुले न्युज अभियन डट कम अनलाइन समेत चलाउँदै आएको बुझिएको छ ।
काठमाडौं । दसैँ टीकाको ठीक भोलिपल्ट ०५६ साल। साँझ पर्नै लागेको थियो। नुवाकोटको ककनी हुँदै काठमाडौँ
छिर्ने सडकमा सार्वजनिक यातायातका गाडी त्यति गुडेका थिएनन्। एकाधमध्ये सबै साधन दसैँ मान्न जाने-आउने यात्रुले ठेलमठेल थिए। गन्तव्यमा पुग्न सार्वजनिक सवारी साधन कुरेर बसेका यात्रुका लागि ठाउँ पाउन मुस्किल थियो।
यस्तैमा एउटा कार ककनी हुँदै ओशो तपोवन रहेको गोलढुंगा भञ्ज्याङ आइपुग्यो। गाडीमा तीन यात्री थिए। एक जना चालक, सँगैको सिटमा उनकी श्रीमती अनि पछिल्तिरको सिटमा सैनिक बर्दी लगाएका अर्का एक पुरुष। कार चालकको आँखा गाडी नपाएर निराश र हतास मुद्रामा अघि बढिरहेको एक दम्पतीतिर पर्यो। तीमध्ये पतिले एक बालक बोकेका थिए भने बाँकी केटाकेटी हिँड्दाहिँड्दा थकित भइसकेकी पत्नीले समाइरहेकी थिइन्।
गाडी नपाएर यस्तो सास्ती भोगिरहेको दम्पतीका अघिल्तिर कार रोकियो। चालकले लोग्नेमान्छेसँग सोधे, “कहाँ पुग्ने हो ?” उनले जवाफ दिए, “भक्तपुरको सुडाल।” चालकले बच्चासहितका दम्पतीलाई कारमा बस्न अनुरोध गरे। अनि, बालाजु बाइपाससम्म ल्याएर छाडिदिए। त्यस कारका चालक अरू कोही होइन, राजा वीरेन्द थिए। साथमा थिइन्, रानी ऐश्वर्य। कारको पछिल्तिरका सैनिक बर्दीवाल राजा वीरेन्द्रका एडीसी महासेनानी सुन्दरप्रताप राना थिए। यो थियो, राजा वीरेन्द्रको सहृदयताको नमुना, जो ठीक १३ वर्षअघि १९ जेठ ०५८ मा भएको दरबार हत्याकाण्डमा आफ्नो पूरै वंशसहित मारिएका थिए।
राजा वीरेन्द्रका बारेमा अक्सर कल्पना हुन्छ, उनको जीवनशैली, भव्य र विलासी थियो होला। उनी बस्ने दरबार पनि त्यस्तै भव्य थियो होला, जस्तो राणा शासकहरूको हुने गथ्र्यो। बोलीचाली त्यस्तै रवाफिलो थियो होला। तर, यस्ता सोचाइ र अनुमान विपरीतका थिए, राजा वीरेन्द्र। उनी सहृदयी र कोमल प्रकृतिका थिए। यो कुरा बुझ्न काफी छ गाडी नपाएर असिनपसिन बनेको त्यो दम्पतीलाई लिफ्ट दिएको घटना।
बोलीवचनमा पनि शालीन
शक्तिको दम्भ र बडप्पनबाट पनि टाढै थिए, राजा वीरेन्द्र। आफूबाट सानोतिनो स्वाभाविक गल्ती हुँदा माफी माग्न हिचकिचाउँदैनथे उनी। आफ्नो जीवनकालमा दर्जनौँपटक वीरेन्द्रसँग भेट र लामो कुराकानी गरेका पत्रकार माधवकुमार रिमाल, ८८, भन्छन्, “बोलीचाली र व्यवहारमा पनि उनी उत्तिकै विनम्र र सरल थिए। त्यो विनम्रता र सरलताको प्रदर्शन उनले आफू मारिने दिन पनि मसँग गरे।”
१९ जेठ ०५८ को दरबार हत्याकाण्ड हुनुअघि वीरेन्द्रको अन्तिम भेट पाउने नेपाली थिए, पत्रकार रिमाल। उनका अनुसार साढे ६ बजे वीरेन्द्रसँग भेटघाटको कार्यक्रम तय भएको थियो। उनी समयमै पुगे तर बडागुरु जनार्दनराज पाण्डेको नातिको पास्नीमा गएका वीरेन्द्र र्फकंदा २० मिनेट ढिला भयो। रिमाल सम्झन्छन्, “मलाई भेट्नासाथ राजाले माफी मागे, माफ पाऊँ ढिलो गरेँ भन्दै।”
वीरेन्द्रको यस्तो सरल व्यवहार देखे-भोगेपछि नेकपा एमालेका तत्कालीन महासचिव मदन भण्डारीले समेत उनीप्रतिको आफ्नो पूर्वधारणा बदलेका थिए। ०४८ सालको आमनिर्वाचनको प्रचारका सिलसिलामा भण्डारीले राजा वीरेन्द्र प्रजातन्त्रविरुद्ध सक्रिय हुन थालेको आरोप लगाए। चैत ०४७ मा चाबहिलको सभामा भण्डारीले वीरेन्द्रलाई चेतावनी दिए, ‘महाराज ! आँखा नचम्काइबक्स्योस्, हात नलम्काइबक्स्योस्, यदि राजनीति गर्ने नै मन हो भने श्रीपेच खोलेर मैदानमा आइबक्स्योस्। तपाईंसँग प्रतिस्पर्धा गर्न यो मदन भण्डारी तयार छ।’
प्रजातन्त्र पुन:बहालीपछि राजा वीरेन्द्रले यस्तो तीखो प्रहार कसैबाट सुन्नुपरेको थिएन। राजासँग चुनावी प्रतिस्पर्धा गर्ने यही ऐलानका कारण भण्डारी लोकप्रिय पनि बने। प्रधानमन्त्री कृष्णप्रसाद भट्टराई भण्डारीबाट पराजित हुनुको एउटा कारण वीरेन्द्रलाई उनले दिएको यो चुनौती पनि थियो।
यस्तो चुनौतीपूर्ण भाषणपछि राजा वीरेन्द्रले भण्डारीसँग कुराकानी गर्ने इच्छा व्यक्त गरे। भण्डारी पनि नारायणहिटी पुगे। आफ्ना कटु आलोचकसँग समेत अन्तरक्रिया गर्न चाहने उनले भण्डारीलाई दरबार बोलाएको घटनाले पनि उनको दम्भहीनता स्पष्ट पार्छ। सरल स्वभावका वीरेन्द्रबाट भण्डारी पनि प्रभावित भए। जबकि, नारायणहिटी पुग्दासम्म उनमा राजाप्रति नकारात्मक भाव जीवितै थियो।
राजा वीरेन्द्रका एडीसी धमलाका अनुसार महासचिव भण्डारी मंगल सदन पुग्दा राजा वीरेन्द्र नारायणहिटी दरबारभित्रै थिए। त्यसैले एडीसी धमलाले भण्डारीलाई एकछिन कुर्सीमा बस्न आग्रह गरे तर उनी बसेनन्। आफू राजालाई कुर्ने पक्षमा नरहेको सन्देश थियो, यो उनको। यही कुरा सुनाउन धमला राजा भएको कोठामा गए। ‘ठीकै छ’ भन्दै वीरेन्द्र बैठक कक्षतिर आइपुगे।
राजा वीरेन्द्र र भण्डारीबीच डेढ घन्टा कुराकानी भयो। जबकि, यो भेटघाट ३० मिनेटका लागि मात्र तय गरिएको थियो। धमला भन्छन्, “बाहिर निस्कँदा असिनपसिन हुनुभएको थियो मदन भण्डारी। पहिले बस्नूस् भन्दा मान्नुभएको थिएन। भित्रबाट निस्केपछि आफैँ कुर्सीमा बस्नुभयो र पानी माग्नुभयो। उहाँ वीरेन्द्रबाट कति प्रभावित हुनुहुन्थ्यो भने त्यसपछि सार्वजनिक रूपमै उहाँले सामान्य सर्ट र सुरुवाल, घेरा फाटेको टोपी लगाउने राजा पनि हामीजस्तै साधारण नेपाली हुन् भन्नुभयो।”
संग्रहालय उपप्रमुख ढुंगानासँग पनि यस्तै अर्को रोचक सम्झना छ। माघ ०५० मा वीरेन्द्र दक्षिण भारतको जोधपुर पुगेका थिए, राजा कर्णेल प्रताप सिंहकी छोरीको बिहेमा सहभागी हुन। भारत सरकारले उनको सुरक्षाका लागि खटाएको टोली प्रमुख राजतन्त्रका घोर विरोधी रहेछन्। उनले नेपाली अधिकारीहरूसँग ‘राजाहरू सामन्ती, स्वेच्छाचारी र निरंकुश हुन्छन्, त्यसैले राजतन्त्र र राजाको नामसमेत सुन्न मन लाग्दैन’ भनेछन्। तर, एक साताको संगतले राजा वीरेन्द्रप्रति उनको धारणामा परविर्तन आइसकेको थियो। ढुंगाना भन्छन्, “उनी राजा वीरेन्द्रको व्यवहारबाट कति प्रभावित भए भने नयाँ दिल्ली विमानस्थलमा खुट्टा ढोगेरै बिदाइ गरे।source:nepal online
छिर्ने सडकमा सार्वजनिक यातायातका गाडी त्यति गुडेका थिएनन्। एकाधमध्ये सबै साधन दसैँ मान्न जाने-आउने यात्रुले ठेलमठेल थिए। गन्तव्यमा पुग्न सार्वजनिक सवारी साधन कुरेर बसेका यात्रुका लागि ठाउँ पाउन मुस्किल थियो।
गाडी नपाएर यस्तो सास्ती भोगिरहेको दम्पतीका अघिल्तिर कार रोकियो। चालकले लोग्नेमान्छेसँग सोधे, “कहाँ पुग्ने हो ?” उनले जवाफ दिए, “भक्तपुरको सुडाल।” चालकले बच्चासहितका दम्पतीलाई कारमा बस्न अनुरोध गरे। अनि, बालाजु बाइपाससम्म ल्याएर छाडिदिए। त्यस कारका चालक अरू कोही होइन, राजा वीरेन्द थिए। साथमा थिइन्, रानी ऐश्वर्य। कारको पछिल्तिरका सैनिक बर्दीवाल राजा वीरेन्द्रका एडीसी महासेनानी सुन्दरप्रताप राना थिए। यो थियो, राजा वीरेन्द्रको सहृदयताको नमुना, जो ठीक १३ वर्षअघि १९ जेठ ०५८ मा भएको दरबार हत्याकाण्डमा आफ्नो पूरै वंशसहित मारिएका थिए।
राजा वीरेन्द्रका बारेमा अक्सर कल्पना हुन्छ, उनको जीवनशैली, भव्य र विलासी थियो होला। उनी बस्ने दरबार पनि त्यस्तै भव्य थियो होला, जस्तो राणा शासकहरूको हुने गथ्र्यो। बोलीचाली त्यस्तै रवाफिलो थियो होला। तर, यस्ता सोचाइ र अनुमान विपरीतका थिए, राजा वीरेन्द्र। उनी सहृदयी र कोमल प्रकृतिका थिए। यो कुरा बुझ्न काफी छ गाडी नपाएर असिनपसिन बनेको त्यो दम्पतीलाई लिफ्ट दिएको घटना।
बोलीवचनमा पनि शालीन
शक्तिको दम्भ र बडप्पनबाट पनि टाढै थिए, राजा वीरेन्द्र। आफूबाट सानोतिनो स्वाभाविक गल्ती हुँदा माफी माग्न हिचकिचाउँदैनथे उनी। आफ्नो जीवनकालमा दर्जनौँपटक वीरेन्द्रसँग भेट र लामो कुराकानी गरेका पत्रकार माधवकुमार रिमाल, ८८, भन्छन्, “बोलीचाली र व्यवहारमा पनि उनी उत्तिकै विनम्र र सरल थिए। त्यो विनम्रता र सरलताको प्रदर्शन उनले आफू मारिने दिन पनि मसँग गरे।”
१९ जेठ ०५८ को दरबार हत्याकाण्ड हुनुअघि वीरेन्द्रको अन्तिम भेट पाउने नेपाली थिए, पत्रकार रिमाल। उनका अनुसार साढे ६ बजे वीरेन्द्रसँग भेटघाटको कार्यक्रम तय भएको थियो। उनी समयमै पुगे तर बडागुरु जनार्दनराज पाण्डेको नातिको पास्नीमा गएका वीरेन्द्र र्फकंदा २० मिनेट ढिला भयो। रिमाल सम्झन्छन्, “मलाई भेट्नासाथ राजाले माफी मागे, माफ पाऊँ ढिलो गरेँ भन्दै।”
वीरेन्द्रको यस्तो सरल व्यवहार देखे-भोगेपछि नेकपा एमालेका तत्कालीन महासचिव मदन भण्डारीले समेत उनीप्रतिको आफ्नो पूर्वधारणा बदलेका थिए। ०४८ सालको आमनिर्वाचनको प्रचारका सिलसिलामा भण्डारीले राजा वीरेन्द्र प्रजातन्त्रविरुद्ध सक्रिय हुन थालेको आरोप लगाए। चैत ०४७ मा चाबहिलको सभामा भण्डारीले वीरेन्द्रलाई चेतावनी दिए, ‘महाराज ! आँखा नचम्काइबक्स्योस्, हात नलम्काइबक्स्योस्, यदि राजनीति गर्ने नै मन हो भने श्रीपेच खोलेर मैदानमा आइबक्स्योस्। तपाईंसँग प्रतिस्पर्धा गर्न यो मदन भण्डारी तयार छ।’
प्रजातन्त्र पुन:बहालीपछि राजा वीरेन्द्रले यस्तो तीखो प्रहार कसैबाट सुन्नुपरेको थिएन। राजासँग चुनावी प्रतिस्पर्धा गर्ने यही ऐलानका कारण भण्डारी लोकप्रिय पनि बने। प्रधानमन्त्री कृष्णप्रसाद भट्टराई भण्डारीबाट पराजित हुनुको एउटा कारण वीरेन्द्रलाई उनले दिएको यो चुनौती पनि थियो।
यस्तो चुनौतीपूर्ण भाषणपछि राजा वीरेन्द्रले भण्डारीसँग कुराकानी गर्ने इच्छा व्यक्त गरे। भण्डारी पनि नारायणहिटी पुगे। आफ्ना कटु आलोचकसँग समेत अन्तरक्रिया गर्न चाहने उनले भण्डारीलाई दरबार बोलाएको घटनाले पनि उनको दम्भहीनता स्पष्ट पार्छ। सरल स्वभावका वीरेन्द्रबाट भण्डारी पनि प्रभावित भए। जबकि, नारायणहिटी पुग्दासम्म उनमा राजाप्रति नकारात्मक भाव जीवितै थियो।
राजा वीरेन्द्रका एडीसी धमलाका अनुसार महासचिव भण्डारी मंगल सदन पुग्दा राजा वीरेन्द्र नारायणहिटी दरबारभित्रै थिए। त्यसैले एडीसी धमलाले भण्डारीलाई एकछिन कुर्सीमा बस्न आग्रह गरे तर उनी बसेनन्। आफू राजालाई कुर्ने पक्षमा नरहेको सन्देश थियो, यो उनको। यही कुरा सुनाउन धमला राजा भएको कोठामा गए। ‘ठीकै छ’ भन्दै वीरेन्द्र बैठक कक्षतिर आइपुगे।
राजा वीरेन्द्र र भण्डारीबीच डेढ घन्टा कुराकानी भयो। जबकि, यो भेटघाट ३० मिनेटका लागि मात्र तय गरिएको थियो। धमला भन्छन्, “बाहिर निस्कँदा असिनपसिन हुनुभएको थियो मदन भण्डारी। पहिले बस्नूस् भन्दा मान्नुभएको थिएन। भित्रबाट निस्केपछि आफैँ कुर्सीमा बस्नुभयो र पानी माग्नुभयो। उहाँ वीरेन्द्रबाट कति प्रभावित हुनुहुन्थ्यो भने त्यसपछि सार्वजनिक रूपमै उहाँले सामान्य सर्ट र सुरुवाल, घेरा फाटेको टोपी लगाउने राजा पनि हामीजस्तै साधारण नेपाली हुन् भन्नुभयो।”
संग्रहालय उपप्रमुख ढुंगानासँग पनि यस्तै अर्को रोचक सम्झना छ। माघ ०५० मा वीरेन्द्र दक्षिण भारतको जोधपुर पुगेका थिए, राजा कर्णेल प्रताप सिंहकी छोरीको बिहेमा सहभागी हुन। भारत सरकारले उनको सुरक्षाका लागि खटाएको टोली प्रमुख राजतन्त्रका घोर विरोधी रहेछन्। उनले नेपाली अधिकारीहरूसँग ‘राजाहरू सामन्ती, स्वेच्छाचारी र निरंकुश हुन्छन्, त्यसैले राजतन्त्र र राजाको नामसमेत सुन्न मन लाग्दैन’ भनेछन्। तर, एक साताको संगतले राजा वीरेन्द्रप्रति उनको धारणामा परविर्तन आइसकेको थियो। ढुंगाना भन्छन्, “उनी राजा वीरेन्द्रको व्यवहारबाट कति प्रभावित भए भने नयाँ दिल्ली विमानस्थलमा खुट्टा ढोगेरै बिदाइ गरे।source:nepal online
मेष राशि
मेष राशिका केटीहरुलाई उनिहरुको हरेक कुरामा ओके भन्ने केटाहरु मन पर्छ भन्ने पनि छैन । उनिरुलाई मनाउनको लागि ट्रिक चाहिन्छ । यसको मतलब मेष राशिका केटिहरुलाई आफ्नो प्रेममा पार्न आईडिया चाहिन्छ । त्यति सजिलो छैन ।
बृष राशि
बृष राशिका केटिहरु सुन्दर हुन्छन् । यस राशिका केटिहरु साथमा रहन कुरा गर्न मन पराउँछन् र अनुभवी पनि हुन्छन् । तर उनिहरुलाई बुझ्न भने गार्हो पर्छ । यस राशिका केटिहरुलाई प्रेममा पार्न अलि मुस्किल हुन्छ ।
मिथुन राशि
मिथुन राशिका केटीहरु खुला ह्रृदयका हुन्छन् । यिनिहरुको कुरा गर्ने तरिका निकै नै राम्रो हुन्छ । यो राशिका केटिहरुलाई सबैले मन पराउँछन् । तपाँई मिथुन राशि भएकी केटिलाई मन पराउँदै हुनुहुन्छ वा प्रपोज गर्दै हुनुहुन्छ भने तपाँई पनि खुला मन भएको हुनुपर्छ ।
कर्कट राशि
कर्कट राशिका केटिहरु धेरैजसो घुलमिल गर्दैनन् । यिनीहरु आफैँ अनुमान लगाउने खालका हुन्छन । यदि आफुलाई मन पर्ने कुनै कर्कट राशिका केटी भए तपाईले होसियारी अपनाउनुपर्ने हुन्छ, यदि यसो भएन भने कुरो बिग्रिन सक्छ ।
सिंह राशि
सिंह राशिका केटीहरु जहिलेपनि अरुमाथि आफ्नो शासन चलाउन चाहान्छन् । यिनीहरु अरुभन्दा अलि घमण्डी हुन्छन् । यिनीहरु हरेक ठाँउमा आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाउँछन् र सबैको नजरमा परेका हुन्छन् । सिंह राशिका केटीहरुलाई ईम्प्रेस पार्न त्यति सजिलो छैन, यदि सिंह राशिका केटी तपाईको प्रेममा छन् भने उनिहरु सधैँ डिमान्डिङ्ग हुन्छन् ।
कन्या राशि
कन्या राशिका केटीहरु बढि सिद्धान्तबादी हुन्छन् । यस राशिका केटीहरु धेरै घरेलु हुन्छन्, यिनीहरुलाई साथी बनाउन सजिलो छैन र यिनीहरुलाई बुझ्न पनि समय लाग्छ ।
तुला राशि
तुला राशिका केटीहरु सर्बगुण सम्पन्न हुन्छन् । ज्योतिषका अनुसार यिनीहरुलाई एक फरक किसिमको केटाहरु चाहिन्छ । यिनीहरुलाई तारिफ गरेको मनपर्छ । यो राशिका केटीमाथी प्रभाव पार्न तपाई एकदम समझदार हुनुपर्छ ।
बृश्चिक राशि
बृश्चिक राशिका केटीहरु त्यति रिसाहा हुदैनन् तर भावुक पनि हुदैनन् । यदि तपाई कोही बृश्चिक राशिको केटीलाई मनपराउनु हुन्छ भने उसलाई कहिल्यै बेवास्ता गर्नुहुदैन ।
धनु राशि
धनु राशिका केटीहरुलाई घुम्न एकदमै मनपर्छ । यस राशिका केटीहरुलाई हिम्मतवाला केटाहरु एकदम मनपर्छ र दिक्कलाग्दो मान्छेहरुसँग टाढा नै रहन चाहान्छन् । धनु राशिका केटीहरुमाथी प्रभाव पार्नको लागी तपाईको गोजीमा पैसैपैसा हुनुपर्छ ।
मकर राशि
मकर राशिका केटीहरु एकदमै स्वाभिमानी हुन्छन् । यिनीहरु आफ्नो काम आफैँ गर्न मन पराउँछन् । मकर राशिका केटीहरु सामान्यतया शान्त स्वभाबका हुन्छन् तर मायाप्रेमको मामलामा खासै चासो राख्दैनन् । उनीहरु कुनै प्रेमसम्बन्धमा पर्नुभन्दा पहिला आफ्नो र आफ्नो हुनेवालाको बारेमा एकदमै सोच्दछन् ।
कुम्भ राशि
कुम्भ राशिका केटीहरु समझदार हुन्छन् । यदि तपाई अलिकति समझदार हुनुभयो भने तपाईलाई कुम्भ राशिको केटीलाई ईम्पे्रस पार्न कुनै अप्ठ्यारो हुने छैन ।
मीन राशि
मीन राशिका केटीहरु एकदम रोमान्टिक हुन्छन् र छिट्टै मायापे्रममा पर्छन् । यस राशिका केटीहरुलाई ईम्पे्रस गर्न त्यति गाह्रो पर्दैन । मीन राशिका केटीहरुलाई सपनाजस्तो मायापे्रम मनपर्छ र केटाको लागी यस्तो मायाप्रेम कुनै ठुलो कुरै भएन होईन त । साझा सवाल डटकम बाट साभार गरियको ।source:onlinekhabar
मेष राशिका केटीहरुलाई उनिहरुको हरेक कुरामा ओके भन्ने केटाहरु मन पर्छ भन्ने पनि छैन । उनिरुलाई मनाउनको लागि ट्रिक चाहिन्छ । यसको मतलब मेष राशिका केटिहरुलाई आफ्नो प्रेममा पार्न आईडिया चाहिन्छ । त्यति सजिलो छैन ।
बृष राशिका केटिहरु सुन्दर हुन्छन् । यस राशिका केटिहरु साथमा रहन कुरा गर्न मन पराउँछन् र अनुभवी पनि हुन्छन् । तर उनिहरुलाई बुझ्न भने गार्हो पर्छ । यस राशिका केटिहरुलाई प्रेममा पार्न अलि मुस्किल हुन्छ ।
मिथुन राशि
मिथुन राशिका केटीहरु खुला ह्रृदयका हुन्छन् । यिनिहरुको कुरा गर्ने तरिका निकै नै राम्रो हुन्छ । यो राशिका केटिहरुलाई सबैले मन पराउँछन् । तपाँई मिथुन राशि भएकी केटिलाई मन पराउँदै हुनुहुन्छ वा प्रपोज गर्दै हुनुहुन्छ भने तपाँई पनि खुला मन भएको हुनुपर्छ ।
कर्कट राशि
कर्कट राशिका केटिहरु धेरैजसो घुलमिल गर्दैनन् । यिनीहरु आफैँ अनुमान लगाउने खालका हुन्छन । यदि आफुलाई मन पर्ने कुनै कर्कट राशिका केटी भए तपाईले होसियारी अपनाउनुपर्ने हुन्छ, यदि यसो भएन भने कुरो बिग्रिन सक्छ ।
सिंह राशि
सिंह राशिका केटीहरु जहिलेपनि अरुमाथि आफ्नो शासन चलाउन चाहान्छन् । यिनीहरु अरुभन्दा अलि घमण्डी हुन्छन् । यिनीहरु हरेक ठाँउमा आफ्नो छुट्टै पहिचान बनाउँछन् र सबैको नजरमा परेका हुन्छन् । सिंह राशिका केटीहरुलाई ईम्प्रेस पार्न त्यति सजिलो छैन, यदि सिंह राशिका केटी तपाईको प्रेममा छन् भने उनिहरु सधैँ डिमान्डिङ्ग हुन्छन् ।
कन्या राशि
कन्या राशिका केटीहरु बढि सिद्धान्तबादी हुन्छन् । यस राशिका केटीहरु धेरै घरेलु हुन्छन्, यिनीहरुलाई साथी बनाउन सजिलो छैन र यिनीहरुलाई बुझ्न पनि समय लाग्छ ।
तुला राशि
तुला राशिका केटीहरु सर्बगुण सम्पन्न हुन्छन् । ज्योतिषका अनुसार यिनीहरुलाई एक फरक किसिमको केटाहरु चाहिन्छ । यिनीहरुलाई तारिफ गरेको मनपर्छ । यो राशिका केटीमाथी प्रभाव पार्न तपाई एकदम समझदार हुनुपर्छ ।
बृश्चिक राशि
बृश्चिक राशिका केटीहरु त्यति रिसाहा हुदैनन् तर भावुक पनि हुदैनन् । यदि तपाई कोही बृश्चिक राशिको केटीलाई मनपराउनु हुन्छ भने उसलाई कहिल्यै बेवास्ता गर्नुहुदैन ।
धनु राशि
धनु राशिका केटीहरुलाई घुम्न एकदमै मनपर्छ । यस राशिका केटीहरुलाई हिम्मतवाला केटाहरु एकदम मनपर्छ र दिक्कलाग्दो मान्छेहरुसँग टाढा नै रहन चाहान्छन् । धनु राशिका केटीहरुमाथी प्रभाव पार्नको लागी तपाईको गोजीमा पैसैपैसा हुनुपर्छ ।
मकर राशि
मकर राशिका केटीहरु एकदमै स्वाभिमानी हुन्छन् । यिनीहरु आफ्नो काम आफैँ गर्न मन पराउँछन् । मकर राशिका केटीहरु सामान्यतया शान्त स्वभाबका हुन्छन् तर मायाप्रेमको मामलामा खासै चासो राख्दैनन् । उनीहरु कुनै प्रेमसम्बन्धमा पर्नुभन्दा पहिला आफ्नो र आफ्नो हुनेवालाको बारेमा एकदमै सोच्दछन् ।
कुम्भ राशि
कुम्भ राशिका केटीहरु समझदार हुन्छन् । यदि तपाई अलिकति समझदार हुनुभयो भने तपाईलाई कुम्भ राशिको केटीलाई ईम्पे्रस पार्न कुनै अप्ठ्यारो हुने छैन ।
मीन राशि
मीन राशिका केटीहरु एकदम रोमान्टिक हुन्छन् र छिट्टै मायापे्रममा पर्छन् । यस राशिका केटीहरुलाई ईम्पे्रस गर्न त्यति गाह्रो पर्दैन । मीन राशिका केटीहरुलाई सपनाजस्तो मायापे्रम मनपर्छ र केटाको लागी यस्तो मायाप्रेम कुनै ठुलो कुरै भएन होईन त । साझा सवाल डटकम बाट साभार गरियको ।source:onlinekhabar
७ जुलाई २०१५
नेपाली संगीत आकाशमा एउटा प्रतिभावान गायक सिडी विजय अधिकारीको स्वर बाट सजिएको 'धनलाई माया ' बोलको म्युजिक भिडियो शब्द तथा संगीतकार प्रेम सगर पौडेलले बजारमा ल्याएका छन्, रक्षा -२ समाबेश सो गीत निकै मार्मिक शब्दले सजिएको उक्त गीतमा स्वर सिडी विजय अधिकारी कै रहेका छन् । शब्द तथा संगीत प्रेम सगर पौडेलको रहेको छन् भने अभिनय तर्फ नायिका तथा अहिलेका चर्चित मोडल शुष्मा अधिकारीले अभिनय गरेकी छिन।
कथामा देखाए अनुसार् सुष्मा अधिकारी साच्चिकै माया नभई धन संग लोभिएर एक अधबैशे पुरुष संग सम्बन्ध गासिएको हुन्छिन भने तिनै पुरुषको धन कुम्लाएर अर्कै पुरुष संग मोज मस्ती गर्दै हिडेको देखाएको छ अन्तत प्रेमी अर्कै युवती संग देखिएपछी शुष्मा छागबाट खसे झैँ हुन्छिन । पाप धुरी बाट कराउछ भने झैँ अन्तत प्रेमी बाट धोका पाएपछि उनले संसार त्यागेकी हुन्छिन ।
करिब २०० वटा भन्दा बढी म्युजिक भिडियो र अनौठो प्रेम कहानी, पिपल लगायत अन्य भोजपुरी फिल्महरुमा अभिनय गरिसकेकी नायिका शुष्मा अधिकारी अहिले निकै चर्चामा छिन । पछिल्लो समय नायिका शुष्मा अधिकारी नया म्युजिक भिडियो तथा देश बिदेशको स्टेज कार्यक्रमहरुमा निकै ब्यस्त हुदै आईरहेकी छिन ।
रक्षा म्युजिक बाट बजारमा आएको उक्त भिडियो अहिले निकै चर्चामा समेत रहेको छ गायक अधिकारीको एकल स्वर तथा प्रेम सगर पौडेलको शब्द तथा संगीत रहेको उक्त गीतको करण चैसिरको सिनेमाटोग्राफी रहेको सो म्युजिक भिडियोमा सुष्मा अधिकारी ,प्रदीप र गायक स्वयमको अभिनय रहेको छ । अशोक बिकको निर्देशन तथा रबिन बिकको सम्पादन रहेको उक्त गीतको पुरा भिडियो यस्तो रहेको छ ।
नेपाली संगीत आकाशमा एउटा प्रतिभावान गायक सिडी विजय अधिकारीको स्वर बाट सजिएको 'धनलाई माया ' बोलको म्युजिक भिडियो शब्द तथा संगीतकार प्रेम सगर पौडेलले बजारमा ल्याएका छन्, रक्षा -२ समाबेश सो गीत निकै मार्मिक शब्दले सजिएको उक्त गीतमा स्वर सिडी विजय अधिकारी कै रहेका छन् । शब्द तथा संगीत प्रेम सगर पौडेलको रहेको छन् भने अभिनय तर्फ नायिका तथा अहिलेका चर्चित मोडल शुष्मा अधिकारीले अभिनय गरेकी छिन।
कथामा देखाए अनुसार् सुष्मा अधिकारी साच्चिकै माया नभई धन संग लोभिएर एक अधबैशे पुरुष संग सम्बन्ध गासिएको हुन्छिन भने तिनै पुरुषको धन कुम्लाएर अर्कै पुरुष संग मोज मस्ती गर्दै हिडेको देखाएको छ अन्तत प्रेमी अर्कै युवती संग देखिएपछी शुष्मा छागबाट खसे झैँ हुन्छिन । पाप धुरी बाट कराउछ भने झैँ अन्तत प्रेमी बाट धोका पाएपछि उनले संसार त्यागेकी हुन्छिन ।
रक्षा म्युजिक बाट बजारमा आएको उक्त भिडियो अहिले निकै चर्चामा समेत रहेको छ गायक अधिकारीको एकल स्वर तथा प्रेम सगर पौडेलको शब्द तथा संगीत रहेको उक्त गीतको करण चैसिरको सिनेमाटोग्राफी रहेको सो म्युजिक भिडियोमा सुष्मा अधिकारी ,प्रदीप र गायक स्वयमको अभिनय रहेको छ । अशोक बिकको निर्देशन तथा रबिन बिकको सम्पादन रहेको उक्त गीतको पुरा भिडियो यस्तो रहेको छ ।
अमेरिकाका राष्ट्रपति बाराक ओबामा भनेपछि सायद नचिन्ने र नजान्ने कोहि पनि छैंनन् होला । उनी विश्वका नै चर्चित व्यक्ति हुन् । उनले खाएको देखी हिडेको सम्म विश्वमा नै समाचार बन्छ । उनको जीवन शैली हामीले सोचेको भन्दा धेरै फरक छ । उनी कुनै कार्यक्रममा सहभागी हुन जादाँ उनको सुरक्षाका लागि मात्र १२ सय भन्दा बढि शैनिक परिचालन छन् । उनी आफुलाई असुरक्षित महशुस गरेको ठाँउमा जाने गर्दैनन् । त्यति मात्र होइन उनले चड्ने गाडीको बारेमा तपाईले थाहा पाउँनु भयो भने अचिम्मत पर्नुहुनेछ । किनकी उनले चड्ने गाडीमा घरमा जस्तैं सुविधा छ ।
जानौं अमेरिकाका राष्ट्रपति बाराक ओबामाले चड्ने गाडीको बारेमा !
१. झ्याल
बाराक ओबामाको कारको झ्यालको सिसाको ग्लास ५, ६ इन्च बाक्लो तथा बमले पनि हानि नपुग्ने खालको छ । उनको त्यो ग्लास खोल्न मिल्दैन ड्राइभरको झ्याल मात्र खोल्न मिल्दछ । जुन २.७५ इन्चमात्र खुल्छ । जसको सहायतामा उसले बाहिर रहेको सिक्रेट एजेन्ट संग बात गर्न सकुन् ।
२. ढोका
आठ इन्च मोटा ढोकाको तौल बोइङ जहाज ७५७ को ढोका बरावरको छ । यो ढोका स्टीलको यस्तो पाताले बनेको छ जसका कारण यो गाडी बुलेट प्रुफ छ ।
barak ovama३.पाहुना कक्ष
कारमा जहाँ ओवामा वस्छन् त्यहा अतिथि सहित ४ जना बस्न सक्ने व्यवस्था छ । जहाँ सिसाको पार्टेसन गरिएको छ । यदि कुनै खतरा भएमा उनले एक बटन दवाएमा सुरक्षा अधिकारी संग कुरा गर्न सक्ने छन् । उक्त गाडीमा वाईपाmइको व्यवस्था गरिएको छ । उनले आवस्यक परे कारबाट पेन्टागन तथा उपराष्ट्रपति संग सिधै सम्पर्क गर्न सक्ने व्यवस्था छ ।
४. बनावट
कार यस्तो प्रकारले बनाईएको छ । जहाँ कुनै आक्रमण भएमा कार पूर्ण रुपमा सुरक्षित रहने छ । कुनै बैकको लकर जस्तै यस कारमा कुनै क्षति हुने छैन । यदि कुनै खतराको संकेत मिलेमा कार आफै सिल हुने गर्दछ र ओवामा सुरक्षित रहन सक्ने छन् ।
५. कार चालक
ओवामाका ड्राइभर कुनै साधारण किसिमका ड्राइभर होइनन् । उनी सीआईए एजेन्ट समेत हुन् । जसलाई दोडको दौरान आउन सक्ने खतरा तथा परिस्थिति बारे खास ट्रनिङन दिइएको छ । कारमा आउन सक्ने मेकानिकल समस्याका बारेमा समेत ओवामाका ड्राइभर पूर्णरुपमा जानकार छन् ।
६.तेल ट्याङकी
ओवामाको गाडीमा खास किसिमले बनाइउको तेल ट्याङकिको प्रयोग गरिएको छ । जुन गोलिबाट पनि कुनै प्रभाव पर्न जादैन । तेल भर्दा खास किसिमको प्रबिधिबाट भर्ने गरिन्छ । जसमा आगोलागे पनि कार बिष्फोट भने हुदैन ।
७. प्रतिरक्षा प्रणाली
ओवामाको कारमा यस्तो किसिमको प्रबिधि तथा उपकरणहरुको प्रयोग गरिएको छ कि जस्तो सुकै परिस्थितिमा पनि ओवामा सुरक्षित हुनसक्ने छन् । उनको कारमा नाइट भिजन क्यामेरा, अश्रु ग्यास लगायतका सामाग्री सधै उनको कारमा राखिन्छन् ।त्यसै गरि यदि कुनै हमलाबाट ओवामा घाइते भएका उपचारका लागि चाहिने सामाग्रिको समेत व्यवस्था गरिएको छ । उनको कारमा अक्सिजन तथा ओवामाको व्लड ग्रुपको रगत सधै तयार अवस्थामा राखिएको हुन्छ ।
८. टायर
आक्रमणकारीले टायरलाइृ लक्षित गर्न सक्छन् भन्ने हिसावले समेत ओवामाको कारको टायरलाइृ मजवुत बनाइएको छ । जुन टायर कुनै किसिमका गोलीले क्षति नपुग्ने खालको वनाईएको छ ।साथै पन्चर लगायतका समस्या समेत उक्त टायरमा पर्दैन । यदि परेको खण्डमा पनि कुदिरहेको कारको बिना रोकाबट फ्याट रन टेक्नोलोजि अनुसार स्टील रिमको वदल्न सक्ने व्यवस्था गरिएको छ ।
९. चेसिस
जस्तो सुकै भारीको पनि सहन सक्ने चेसिको व्यवस्था ओवामाको कारमा गरिएको छ जसलाई अमेरिकन सिक्रेट सर्बिसले बीस्ट भन्ने गरेका छन् । चेसिसको निर्माण्मा सम्पूर्ण आधुनिक प्रबिधिको प्रयोग गरिैको छ । ट्रक जस्तै वजन सहन गर्न सक्ने चेसिसले जस्तो सुकै बम बिष्फोटको पनि प्रतिरक्षा गर्न सक्छ ।
१०. कारको बाहिरी बनावट
कारको बाहिरी वनाबट यस्तो किसिमको बनाइएको छ जसलाई ढुङगा देखि गोलिले पनि कुनै असर गर्दैन । जस्तो सुकै आक्रमण भएपनि त्यसले भित्र कुनै असर गर्दैन । यो कार एल्मुनियम, टाईटेनियम तथा सेरामिकको प्रयोग गरिवनाइएको छ ।source:tazakhabar
१. झ्याल
बाराक ओबामाको कारको झ्यालको सिसाको ग्लास ५, ६ इन्च बाक्लो तथा बमले पनि हानि नपुग्ने खालको छ । उनको त्यो ग्लास खोल्न मिल्दैन ड्राइभरको झ्याल मात्र खोल्न मिल्दछ । जुन २.७५ इन्चमात्र खुल्छ । जसको सहायतामा उसले बाहिर रहेको सिक्रेट एजेन्ट संग बात गर्न सकुन् ।
२. ढोका
आठ इन्च मोटा ढोकाको तौल बोइङ जहाज ७५७ को ढोका बरावरको छ । यो ढोका स्टीलको यस्तो पाताले बनेको छ जसका कारण यो गाडी बुलेट प्रुफ छ ।
barak ovama३.पाहुना कक्ष
कारमा जहाँ ओवामा वस्छन् त्यहा अतिथि सहित ४ जना बस्न सक्ने व्यवस्था छ । जहाँ सिसाको पार्टेसन गरिएको छ । यदि कुनै खतरा भएमा उनले एक बटन दवाएमा सुरक्षा अधिकारी संग कुरा गर्न सक्ने छन् । उक्त गाडीमा वाईपाmइको व्यवस्था गरिएको छ । उनले आवस्यक परे कारबाट पेन्टागन तथा उपराष्ट्रपति संग सिधै सम्पर्क गर्न सक्ने व्यवस्था छ ।
४. बनावट
कार यस्तो प्रकारले बनाईएको छ । जहाँ कुनै आक्रमण भएमा कार पूर्ण रुपमा सुरक्षित रहने छ । कुनै बैकको लकर जस्तै यस कारमा कुनै क्षति हुने छैन । यदि कुनै खतराको संकेत मिलेमा कार आफै सिल हुने गर्दछ र ओवामा सुरक्षित रहन सक्ने छन् ।
५. कार चालक
ओवामाका ड्राइभर कुनै साधारण किसिमका ड्राइभर होइनन् । उनी सीआईए एजेन्ट समेत हुन् । जसलाई दोडको दौरान आउन सक्ने खतरा तथा परिस्थिति बारे खास ट्रनिङन दिइएको छ । कारमा आउन सक्ने मेकानिकल समस्याका बारेमा समेत ओवामाका ड्राइभर पूर्णरुपमा जानकार छन् ।
६.तेल ट्याङकी
ओवामाको गाडीमा खास किसिमले बनाइउको तेल ट्याङकिको प्रयोग गरिएको छ । जुन गोलिबाट पनि कुनै प्रभाव पर्न जादैन । तेल भर्दा खास किसिमको प्रबिधिबाट भर्ने गरिन्छ । जसमा आगोलागे पनि कार बिष्फोट भने हुदैन ।
७. प्रतिरक्षा प्रणाली
ओवामाको कारमा यस्तो किसिमको प्रबिधि तथा उपकरणहरुको प्रयोग गरिएको छ कि जस्तो सुकै परिस्थितिमा पनि ओवामा सुरक्षित हुनसक्ने छन् । उनको कारमा नाइट भिजन क्यामेरा, अश्रु ग्यास लगायतका सामाग्री सधै उनको कारमा राखिन्छन् ।त्यसै गरि यदि कुनै हमलाबाट ओवामा घाइते भएका उपचारका लागि चाहिने सामाग्रिको समेत व्यवस्था गरिएको छ । उनको कारमा अक्सिजन तथा ओवामाको व्लड ग्रुपको रगत सधै तयार अवस्थामा राखिएको हुन्छ ।
८. टायर
आक्रमणकारीले टायरलाइृ लक्षित गर्न सक्छन् भन्ने हिसावले समेत ओवामाको कारको टायरलाइृ मजवुत बनाइएको छ । जुन टायर कुनै किसिमका गोलीले क्षति नपुग्ने खालको वनाईएको छ ।साथै पन्चर लगायतका समस्या समेत उक्त टायरमा पर्दैन । यदि परेको खण्डमा पनि कुदिरहेको कारको बिना रोकाबट फ्याट रन टेक्नोलोजि अनुसार स्टील रिमको वदल्न सक्ने व्यवस्था गरिएको छ ।
९. चेसिस
जस्तो सुकै भारीको पनि सहन सक्ने चेसिको व्यवस्था ओवामाको कारमा गरिएको छ जसलाई अमेरिकन सिक्रेट सर्बिसले बीस्ट भन्ने गरेका छन् । चेसिसको निर्माण्मा सम्पूर्ण आधुनिक प्रबिधिको प्रयोग गरिैको छ । ट्रक जस्तै वजन सहन गर्न सक्ने चेसिसले जस्तो सुकै बम बिष्फोटको पनि प्रतिरक्षा गर्न सक्छ ।
१०. कारको बाहिरी बनावट
कारको बाहिरी वनाबट यस्तो किसिमको बनाइएको छ जसलाई ढुङगा देखि गोलिले पनि कुनै असर गर्दैन । जस्तो सुकै आक्रमण भएपनि त्यसले भित्र कुनै असर गर्दैन । यो कार एल्मुनियम, टाईटेनियम तथा सेरामिकको प्रयोग गरिवनाइएको छ ।source:tazakhabar
काठमाडौ, असार २२ । तपाईको मोबाइलमा धेरै राजहरु हुन्छ, जुन तपाईलाई थाहा नहुनपनि सक्छ । यदी तपाइको मोबाइल हरायो भने गलत हातमापनि पुग्न सक्छ । गलत हातमा पुग्य तपाईको मोबाइलमा भएको मैयासेज ,फोटोहरु गलत प्रयोग हुनसक्छ ।
यस्तो गोपनीय वा संवेदनशील चीजको लागि मोबाइलमा एक गोप्य फोल्डर हुने गर्दछ । तपाईको मोबाइलमा फाइल एक्सप्लोररमा जानुहोस र नयाँ फोल्डर बनाउनकोलागि टाइप गर्नुहोस् । त्यसमा गोप्य फोल्डरको एक बिकल्प हुन्छ ।
फोल्डर बनाउदा फोल्डरको नाम A बाट सुरु गर्नुपर्दछ जसले गर्दा गोप्पे फोल्डरमा रुपान्तरित हुन्छ । फोल्डर बनेपछि त्यसमा डाटा,फोटो र विभिन्न भिडीयो राख्न सक्नुहुन्छ । यो फोल्डरमा रहेको डाटालाई एनड्रायडको अपरेटिङ सिस्टमलेपनि रिड गर्न सक्दैन ।
सो फोल्डरलाई मात्र फाइल मैनेजरको मध्येमबाट हेर्न सकिन्छ । तर यो फोल्डरलाईपनि गोप्पे राख्न सकिन्छ । फोटो र फाइललाईपनि पासवर्ड प्रोटेक्ट गर्न सकिन्छ । यदी पासवर्ड प्रोटेक्ट गर्न चाहनुहुन्छ भने त्यसको लागि पनि एप एनक्यु सेक्यूरिटी र वॉल्टीले प्राइवेसी बढ़ाउन मद्दत गर्दछ ।
soutrce medianp.com
फोल्डर बनाउदा फोल्डरको नाम A बाट सुरु गर्नुपर्दछ जसले गर्दा गोप्पे फोल्डरमा रुपान्तरित हुन्छ । फोल्डर बनेपछि त्यसमा डाटा,फोटो र विभिन्न भिडीयो राख्न सक्नुहुन्छ । यो फोल्डरमा रहेको डाटालाई एनड्रायडको अपरेटिङ सिस्टमलेपनि रिड गर्न सक्दैन ।
सो फोल्डरलाई मात्र फाइल मैनेजरको मध्येमबाट हेर्न सकिन्छ । तर यो फोल्डरलाईपनि गोप्पे राख्न सकिन्छ । फोटो र फाइललाईपनि पासवर्ड प्रोटेक्ट गर्न सकिन्छ । यदी पासवर्ड प्रोटेक्ट गर्न चाहनुहुन्छ भने त्यसको लागि पनि एप एनक्यु सेक्यूरिटी र वॉल्टीले प्राइवेसी बढ़ाउन मद्दत गर्दछ ।
soutrce medianp.com
Nepalese Rupee Exchange Rate